mini_mummy_noel

                        เสียงสายลมพัดส่งเสียงหวีดหวิวปะทะกับใบหน้า ท่ามกลางเสียงกรีดร้องฟังดูสดใสร่าเริงปะปนไปกับเสียงโห่ร้องด้วยความหวาดกลัว ชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในนักรบเกราะทองผู้ยิ่งใหญ่กลับมิสามารถที่จะส่งเสียงใดๆ ให้เล็ดรอดจากริมฝีปาก เมื่อ …

                        จู่ๆ ไอ้รถไฟที่เขานั่งก็กลับตัวตีลังกา 360 องศา สามตลบ !!!

            “ ว้าว !!!!!!!!!!!!!!! ” พร้อมเสียงร้องสะใจติดจะสนุกสนานของใครอีกคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า เส้นผมสีน้ำเงินยาวปลิวสยายไปกับแรงลม เคลียไปตามลำแขนทั้งสองที่ยกขึ้นโบกไปโบกมาด้วยความรื่นเริง ! “ เป็นไงบ้าง ชูร่า ! ร้องออกมาดังๆ สิ อย่ามัวแต่เงียบ !! ”

                        มันร้องออกไปได้ที่ไหนละฟระ !

                        ขืนอ้าปากออกตอนนี้ สงสัยไอ้อาหารเช้าท่าเพิ่งกินไป ได้ออกมาหมดเป็นแน่ !

            “ อย่าไปสนเจ้าคาน่อนมันเลย ถ้านายหวาดเสียวก็หลับตาไปก่อนก็ได้นะ ชูร่า ? ” เป็นน้ำเสียงทุ่มนุ่มอ่อนโยนขัดกับเหล่าสุรเสียงกรีดร้องของทุกผู้คนที่อยู่รอบบริเวณ แรกสุดเจ้าของนามเดียวกับองค์เทพในตำนานเกือบจะหันไปเอ่ยปากขอบคุณแล้วหากไม่ติดที่ว่า … “ เดี๊ยวโค้งด้านหน้ามันจะมีตีลังกาอีกห้ารอบ จากนั้นก็เลี้ยวโค้งซ้ายขวาเข้าถ้ำไป เห็นว่าในถ้ำมันจะมีหุ่นผีโผล่ออกมาด้วย ถึงตอนนั้นฉันจะบอกให้นายลืมตาขึ้นมาดูละกัน  ”

                        …..

                        ไม่ ได้ ขอ !!!!!!!!!!  

                        แล้วก็ไม่ต้องบอกก็ได้ !!!

                        อาเธน่าช่วยพาผมลงไปจากไอ้รถไฟบ้าๆ นี้ทีได้ไหมคร๊าบบบบบบ T[]T !!!!!!!!

                        …. (=[]=  )   (  =[]=) …

                        ….

                        … ย้อนกลับไปเมื่อหลายวันที่แล้ว …

            “ แซงทัวรี่แลนด์ ? สวนสนุกนะหรอ ? ”

            “ ใช่ เห็นว่าเป็นหนึ่งในธุรกิจของตระกูลคิโดะ … อาเธน่าบอกว่าอยากมีสถานที่ที่มอบทั้งความสุข สนุกและความหวังให้กับคนในแซงค์ทัวรี่ เลยบอกให้คนมาสร้างตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว ” น้ำเสียงติดจะราบเรียบผิดกับข้อความที่ผู้พูดกำลังต้องการจะสื่อ หรือเอาเข้าจริงแล้วตัวผู้พูดดูคล้ายจะไม่ใคร่ให้ความสนใจกับเรื่องที่พูดอยู่เพียงนิด ด้วยมันยังมีอะไรที่เขาให้ความสนใจมากกว่า “ พรุ่งนี้เป็นวันเปิดบริการวันแรก มิโร่เองก็ดูตื่นเต้นอยากจะไปเหมือนกัน ”

            “ เพราะจะได้ไปกับนายละสิ ” น้ำเสียงติดจะขำขันดังขึ้นจากชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของชุดคล๊อธซาจิทาเรียส … ไอโอรอสยิ้มนิดๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้เรือนผมสีดำสนิทของคนที่อยู่ข้างๆ แม้ไม่นานหลังจากนั้นจะถูกมือเรียวปัดออกไปก็ตาม “ ชูร่าอยากไปบ้างหรือเปล่า ”

            “ ไม่… ”

            “ ฉันอยาก ! ” รีบเอ่ยขัดพร้อมกับถลาตัวเข้ามากลางวงสนทนา มือที่ผ่านสงครามมาหลายครั้งหลายครายกขึ้นสูง โบกไปโบกมาอย่างนึกสนุก “ อยู่เฝ้าวิหารทุกวันๆ แบบนี้น่าเบื่อตายชัก ขอออกไปยืดเส้นยืดสายหน่อยละกัน อีกอย่าง… ไปเดทกับมิโร่สองคนไม่สนุกเท่าไปหลายๆ คนหรอก จริงไหม คามิว ”

            ‘คู่เดท’ ของมิโร่ถึงกับนิ่งไปครู่ มือที่เปิดหนังสือค้างไว้คล้ายกับชะงักไป ก่อนริมฝีปากบางจะคลี่ยิ้มเย็น “ เผื่อนายจะเข้าใจผิด คาน่อน ฉันขอบอกก่อนว่าฉันกับมิโร่ไม่ได้ไปเดทกัน ”

            แม้ในสายตาของคนหลายคนจะมองว่าสกอร์เปี้ยน มิโร่ ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเรือนผมสีทองสว่างรับกับนัยน์ตาสีแซฟไฟร์คู่คม จะให้ความสนิทสนมกับอควอเรียส คามิวจนพูดได้เต็มปากว่าเหมือนกับคู่รักกันมากแค่ไหน ทว่าก็เหมือนจะมีแต่เจ้าตัวร่างบางผู้เป็นเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงเท่านั้นที่มักตอบปฏิเสธอยู่ร่ำไป ร่างบางบ่นอุบอิบ “ ก็แค่หมอนั้นอยากไปเที่ยวเลยชวนฉันไปเป็นเพื่อนแค่นั้นเอง ”

            “ เร้อ~ ” คนชอบแซวหยอกเสียงสูง เจมินี่เซนต์คนปัจจุบันยักยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนยื่นหน้าเข้าไปหาคนขี้อาย “ แล้วมันธุระกงการอะไรกับหนอนหนังสือย่างนายที่ต้องไปเป็นเพื่อนเจ้าบ้านั้นด้วยละ… ถ้าเกิดนายไม่ได้รู้สึกอยากไปกับมันจริงๆ ”

                        หากเป็นสายตาของคนภายนอก หลายๆ คนอาจจะคิดว่าการกวนประสาทของคาน่อนอาจจะเป็นฉนวนของสงครามพันวันระหว่างโกลด์เซนต์ทั้งสอง ทว่า อาจเป็นเพราะความที่เป็นคนใจเย็น สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้สูง ปฏิกิริยาที่ชายหนุ่มได้รับจึงเป็นเพียงรอยยิ้มนิดๆ ที่ไม่เย็นชาอีกต่อไป ยามที่เจ้าของรอยยิ้มนั้นเอ่ยคำ

            “ อย่าไปบอกมิโร่เขาละ ”

                        เพราะถ้าเขาจะไม่โดนกอดจนลุกไม่ขึ้นสักสองสามวัน ผู้ที่ถูกพูดถึงนั้นแหละที่จะยิ้มเป็นคนบ้าไปเป็นสัปดาห์

            “ แลกกับการที่ให้ฉันไปกับพวกนาย โหสินะ พอดีเจ้าพี่บ้ามันไม่ว่าง ” พี่ที่พูดถึงก็คือชายหนุ่มนามซางะ ผู้เป็นถึงอดีตเจมินี่เซนต์ หรือเคียวโกคนปัจจุบันที่สืบหน้าที่ต่อจากเคียวโกชิออนซึ่งตัดสินใจลาพักนับจากที่ต้องโหมงานหนักมากว่า 200 ปี “ ตั้งแต่ได้เป็นเคียวโกนี้ ไม่รู้ลืมน้องชายคนนี้ไปหรือยัง ”

                        ความหมายในคำพูดนั้นคือความน้อยใจ

                        ไม่ถือเป็นเรื่องแปลกหรือเรื่องผิดปกติอันใดที่ชายหนุ่มวัย 28 ปลายๆ อย่างเจมินี่เซนต์จะรู้สึกไม่ดีกับการที่พี่ชายของตนเองไม่มีเวลาให้ ด้วยเพราะนับตั้งแต่เกิดมาชีวิตของเขาก็คล้ายจะมีแต่พี่ชายเพียงคนเดียว แม้เวลานับ 10 กว่าปีที่เขาต้องห่างจากผู้เป็นพี่เพราะความผิดตนจะช่วยให้จิตใจของเขามีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น นั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเมื่อกลับมาพบกับผู้เป็นพี่ชายอีกครั้ง เขาจะสามารถอยู่ได้เพียงตัวคนเดียว

                        คาน่อนรักพี่ชาย… หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ นอกจากการรับใช้องค์เทพีอาเธน่า สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดก็คือพี่ชายของเขาเอง

                        สายสัมพันธ์ของคำว่า ‘ฝาแฝด’ เป็นแบบนี้เองสินะ

                        ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ความผูกพันที่ก่อเกิดนับแต่อยู่ในครรภ์ของมารดา

                        คามิวคิดว่าหากไม่เพราะมีภาระงานที่หนักหน่วง ตัวซางะผู้เป็นพี่ชายเองก็คงจะพยายามให้เวลาแก่คาน่อนผู้เป็นน้องชาย ให้สมกับที่ตนเองเคยทิ้งอีกฝ่ายไว้ในคุกแห่งแหลมสุนีออน

            “ ว่างๆ นายก็ไปช่วยงานซางะเขาสิ รายนั้นคงดีใจถ้านายโผล่หน้าไปหาเขาบ้าง ” กลับเป็นชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าอ่อ่นโยนที่สุดคนหนึ่งในดินแดนเซนต์เป็นผู้กล่าวตอบ ไอโอรอสยิ้มนิดๆ ให้กับชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคล้ายคลึงกับผู้เป็นเพื่อนของตน ทว่าตัวคนฟังถึงกับหน้าเบ้

            “ อย่าพูดให้ขนลุกเลยดีกว่า ” รีบสวนตอบทันควัน “ จะว่าไปนายกับชูร่าเองก็ไม่เคยไปเที่ยวไหนด้วยกันเลยไม่ใช่หรอ ไหนๆ ก็ไหนๆ ไปด้วยกันให้หมดเลยดีไหม ปล่อยพี่บ้านั้นทำงานงกๆ อยู่คนเดียวนั้นแหละ ”

                        และเพราะความคิดนี้นี่เอง ที่เป็นสาเหตุให้ตัวเขา … แคปริคอร์น ชูร่า ผู้ซึ่งนิ่งเงียบมาตลอดตั้งแต่เริ่มต้นบทสนทนาจนจบถูกมัดมือชกให้มายังสถานที่ที่ไม่คิดอยากจะมาเลยแม้แต่น้อย …

                        แต่ทั้งๆ ที่เป็นอย่างนั้น ….

                        ไหงไอ้ตัวต้นคิดอย่างมิโร่กลับป่วย … ไม่สบาย … โดด ... ไม่ยอมมาซะงั้นละ !!!!

                        แถมพอมิโร่ไม่มา ! คามิว … คนที่เขาคิดว่าน่าจะอยู่คอยช่วยเขาได้มากที่สุดก็เลยพาลไม่มาเอาซะด้วย !

            “ ชูร่า นายไหวหรือเปล่า !?~ ” เสียงตะโกนไล่หลังจากบุรุษผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆเขา เลโอ ไอโอเรีย…. คนอีกคนหนึ่งที่ดูจะมีปัญหากับไอ้เจ้ารถไฟนรกพยายามสอบถามอาการสหายผู้มีอาการเดียวกันอยู่เนื่องๆ “ อีกไม่นานก็จะจบแล้ว ทนเข้าไว้นะ ! อุ๊บ… แหวะ… ”

                        ก่อนหน้านั้นแกอย่าคายของเก่ามาโดนหัวฉันก็พอ T[]T~ ไอโอเรีย !!!!!!!!!!

                        เนิ่นนานกับความทรมาน กว่าช่วงเวลากว่า 5 นาทีนรกจะหมดลงทว่าสำหรับแคปริคอร์น ชูร่าและเลโอ ไอโอเรียกับคิดว่ามันนานชั่วกัลป์ ท้ายที่สุดรถไฟสีแดงสดก็หยุดลงบนราง ณ สถานที่เดิมที่เป็นจุดเริ่มต้นของทั้งหมด ทันทีที่ขาถึงพื้น ไอโอเรีย ก็ไม่สามารถที่จะรักษาภาพพจน์ของตนเองอีกต่อไป ชายหนุ่มรีบวิ่งโสลเสลเข้าข้างทางคายของเก่าออกมาจนเกือบหมด เป็นเดือดเป็นร้อนให้สหายข้างวิหารอย่างเวอร์โก้ ชากะผู้เป็นเจ้าของเรือนผมสีทองยาวสว่างต้องเข้าไปยืนลูบหลังให้อย่างนึกอนาถ

                        ส่วนทางด้านชูร่านั้น แม้จะไม่ถึงขนาดต้องหาที่หลบเข้าข้างทาง แต่ความพะอืดพะอมที่เกิดขึ้น พาให้ชายหนุ่มขอปลีกตัวจากเครื่องเล่นแสนหวาดเสียวซึ่งมีลักษณะรูปร่างคล้ายเรื่องแกว่งไปแกว่งมาโดยทันที

            “ งั้นเดี๊ยวฉันขอพักอยู่กับชูร่าก่อนละกัน ” อาจจะเพราะความเป็นพี่ใหญ่ประกอบกับความเป็นห่วงในร่างโปร่ง จึงทำให้ไอโอรอสปฏิเสธสิทธิการเล่นเครื่องเล่นที่เหลือทั้งหมดเพื่อมาดูแลสภาพของคนที่มีอาการไม่สู้ดีนัก “ พวกนายไปเล่นกันต่อเลย ไม่ต้องเป็นห่วง ยังไงก็ฝากไอโอเรียด้วยละ ”

                        ทีต้องพูดว่าฝากนั้นก็เพราะ เจ้าของชื่อถูกเจ้าของปราสาทที่หนึ่ง นามเอเรียส มู ลากไปเล่นเครื่องเล่นถัดไปเสียแล้ว

            “ ถ้าเป็นบ้านผีสิง คงไม่สูบแรงนายนักหรอก ชากะเองก็ดูเหมือนอยากจะเข้าไปดูด้วย เดธมาร์คก็เหมือนกัน ” ด้วยเหตุผลนี้ ไอโอเรียจึงยอมถูกลากโดยดุสดี

                        กลุ่มโกลด์เซนต์ที่มาท่องเที่ยวด้วยกันถูกแบ่งออกเป็นสามกลุ่มโดยทันที

                        ในกลุ่มนี้ไม่นับรวมถึง โดโก ชิออน อโฟรดิเต้ ... สำหรับสองรายแรกก็เพราะว่าทั้งสองได้หลบไปพักร้อนอยู่ที่จามิลด้วยกันสองคน ส่วนรายหลัง ... อโฟรดิเต้กล่าวว่าตนไม่ชอบสถานที่ที่คนเยอะๆ มากเท่าไรนัก จึงขอทำหน้าที่เฝ้าวิหารของตนในวันที่อากาศร้อนเช่นวันนี้ดีกว่า  

                        คาน่อนไปกับอันเดรบารัน เอาเข้าจริงแล้วน่าจะเรียกว่าลากไปมากกว่า เพราะอันเดรบารันเป็นคนสบายๆ ยังไงก็ได้อยู่แล้ว

                        ลับหลังคนชวนและเพื่อนๆ ชูร่าถึงกับผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย ลอบคิดออกมาว่ามันควรจะดีกว่าถ้าเขาขอพักอยู่ในวิหารเฉกเช่นเดียวอโฟรดิเต้คงดีไม่น้อย ... ว่าแล้วก็พาลนึกโมโหเจ้าคนต้นคิดที่ไม่ยอมมาไม่ได้

                        ไอ้มิโร่ ! กลับไปละ น่าดู !

            “ ฮัดชิ้ว !! ” แทบจะทันทีที่ชูร่าคาดโทษให้กับชายผู้เป็นเจ้าของวิหารหลังที่ 8 ในเขต 12 ปราสาท สกอร์เปี้ยน มิโร่ที่ขณะนี้อยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวดูสบายๆ บนเตียงหินถึงกับจามออกมาเสียงดังโดยไม่สนถึงสิ่งที่เรียกว่ามารยาท ... หรือเอาเข้าจริงแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่ใช่ชายที่ใส่ใจจะรักษาภาพลักษณ์ของตนเองนักอยู่แล้ว จึงถือว่าการจามออกมาโดยไม่ปิดปากนั้นคล้ายจะถือได้ว่าเป็นเรื่องปกติของชายหนุ่ม ทว่า...

                        ถึงมันจะเป็นเรื่องปกติของมิโร่ก็เถอะ ... แต่ก็ไม่ใช่ว่ามันจะเป็นเรื่องปกติของคนที่อยู่รอบๆ ตัวของมิโร่ซะหน่อย !!

            “ ปิดปากด้วย มิโร่ ” เช่นนั้น... แทบจะในทันทีหลังจากที่มิโร่หลุดเสียงจามออกมา คนที่นั่งเงียบอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงก็ยอมเอ่ยปากหลังจากที่ไม่ปริปากพูดอะไรตั้งแต่รู้ความจากคนบนเตียงว่าเป็นไข้ ไม่สบาย..

                        แต่จะว่าไปก็แปลกนัก ? เมื่อคนบนเตียงก็น่าจะรู้อยู่ว่าคนที่คอยนั่งเฝ้าตั้งแต่เช้าไม่ชอบการกระทำอย่างไม่มีมารยาทเท่าไร ด้วยเพราะคบกันมานาน ประกอบกับการที่มิโร่ค่อนข้างให้ความสัมพันธ์กับชายหนุ่มผู้มีรูปร่างผอมบางข้างๆ ... เรื่องมารยาทพื้นฐาน มิโร่ก็มักจะปฏิบัติตลอดเวลาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ...      

                        ทว่า ... กว่าจะรู้ว่ามันเป็นแผนของมิโร่ ... ก็ไม่ทันเสียแล้ว...

                        ริมฝีปากหนาทำเพียงคลี่ยิ้มอ่อนโยนขึ้น ก่อนส่งสายตาเจ้าเล่ห์ผิดกับรอยยิ้มให้

            “ ยอมพูดกับฉันจนได้นะ คามิว ”

                        พลันได้ยินเสียง ‘เฮอะ’ จากลำคอของคนที่ได้ชื่อว่าเย็นชา

            “ ว่าแต่... นายจะปล่อยให้ฉันพูดคนเดียวไปจนถึงเมื่อไร ” ไม่พูดเปล่า ร่างที่ควรจะนอนซมไม่สบายอย่างที่เคยอ้างไว้กับผู้เป็นเพื่อนกลับลุกขึ้น โน้มตัวไปเท้าแขนกับพนักวางแขนของเก้าอี้ที่คามิวนั่งอยู่ ... กระนั้น ร่างบางกลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา ... สิ่งที่นัยน์ตาสีแดงสดให้ความสนใจในตอนนี้ มีเพียงหนังสือ ‘เรียนรู้ วิธีการรับมือกับไข้หวัด 2009 เท่านั้น’

                        จำต้องให้เจ้าของเรือนผมสีทองสว่างยาวถึงเอวใช้มือเชยคางเรียวขึ้น นัยน์ตาของคนทั้งสองจึงได้สบกัน

            “ เป็นคนป่วย... ก็นอนพักไปซะสิ ”

                        เป็นคำพูดที่ดู... ประชดประชันกันเสียเหลือเกิน... ในเมื่อ...

            “ โธ่~ คามิว ถึงขั้นนี้แล้ว นายก็น่าจะรู้อยู่ว่าฉันไม่ได้เป็นหวัดอย่างที่ฉันบอกเจ้าพวกนั้นซะหน่อย ”

                        ก็เขาออกจะแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งซะขนาดนั้น !!

                        ถ้าไม่ติดช่วงที่เขาสำออย ทำเป็นนอนซมต่อหน้าพวกเพื่อนๆ ที่ไปเที่ยวแซงค์ทัวรี่แลนด์ละก็นะ !

            คามิวถึงกับปิดหนังสือลงเสียงดัง ก่อนถอนหายใจอย่างเอือมระอา “ นายน่าจะรู้จักเกรงใจคนอื่นบ้าง มิโร่  พวกนั้นที่นายพูดถึง ก็เพื่อนนายทั้งนั้น ”

            แต่มิโร่คล้ายกับจะยังไม่สำนึก  เขาลากจมูกผ่านเนินแก้มใส สูดกลิ่นอายหอมหวานและเย็น ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของอควอเรียสเซนต์ก่อนเอ่ย “ ก็เพราะเกรงใจเนี่ยสิ เลยไม่ไป ”

                        กลายเป็นคนทึ่ขึ้นชื่อว่าฉลาดในเรื่องตำราที่สุดต้องขมวดคิ้ว ทว่าช่วงวินาทีนั้นเขาก็ถูกขโมยจูบเสียแล้ว

                        จูบ... ที่ทั้งดุดัน และหอมหวาน... เจือไปด้วยอารมณ์อาวรณ์และคิดถึง ...

            “ นานแล้วนะ ที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันสองคน คามิว ”

                        เพราะหลังจากที่พวกเขาได้กลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่แซงค์ทัวรี่อีกครั้ง ... ก็ต้องคอยจัดการเก็บกวาดซากปรักหักพังที่เกิดขึ้นจากสงครามการต่อสู้ เอาเข้าจริงๆ แล้วกว่าพวกเขาจะได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้ ก็เป็นหลังจากที่โกลด์เซนต์แต่ละคนถูกส่งตัวไปยังจุดต่างๆบนโลก เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยหลังสงครามอันยิ่งใหญ่ระหว่างเทพผู้ปกครองพื้นโลก และเทพผู้ปกครองสรวงสวรรค์

                        ไม่ใช่ว่าคามิวจะไม่ได้เจอมิโร่.... แต่การเจอส่วนใหญ่มักจะเป็นเพราะภาระหน้าที่และงาน หาใช่การพักผ่อนหย่อนใจหรือเจอกันด้วยเหตุผลส่วนตัว

            เช่นนั้น... คงไม่แปลก ... ที่มาคราวนี้อาการต่อต้านของคามิวจึงคล้ายจะลดลง ทว่า... ไม่ถึงกับหายไป จวบจนกระทั่งมิโร่ต้องเอ่ยทับ ร่างบางถึงยอมแพ้ “ หรือนายคิดว่าการที่ฉันจะแสดงความคิดถึงนายต่อหน้าเพื่อนๆ ของพวกเรา มันถึงเป็นการแสดงความเกรงใจที่ดี ? ”

                        ด้วยหากเป็นเรื่องของคนที่มิโร่รักสุดใจ... ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะสามารถกักเก็บอารมณ์ความรู้สึกได้นาน

                        ที่ไม่เข้าไปลักหลับ หรือเข้าไปรบกวนช่วงเวลานอนของคามิว นี่ก็ถือเป็นความอดทนขั้นสูงสุดของมิโร่แล้ว เพราะคามิวตกปากรับคำว่าจะใช้ช่วงเวลาวันหยุดที่อาเธน่ามอบให้อยู่กับมิโร่เพียงสองคนทั้งวัน แม้เหตุผลที่แท้จริงจะเป็นเพราะไม่ต้องการบั่นทอนเวลาพักผ่อนของคามิวที่เพิ่งฟื้นจากภารกิจต่างๆ ก็ตาม

            มิโร่จับปลายผมของคามิวขึ้นจูบอีกครั้ง ก่อนส่งสายตาที่ยากจะปฏิเสธมาให้ “ อย่างน้อยวันนี้ก็ขออยู่ด้วยกันสองคนก่อน… นะ ”

                        คามิวถึงกับถอนหายใจ...

                        รอยยิ้มของมิโร่ยังคงเจิดจ้า คล้ายกับอาทิตย์อัสดงที่คอยหลอมละลายกำแพงน้ำแข็งที่เขาเพียรสร้างขึ้น ร่างบางยิ้มนิดๆ “ สัญญาก่อนนะว่า วันหลังถ้ามีนัดกับเพื่อนๆ ... จะไม่แกล้งป่วยอีก ”

            “ คร้าบ~ ” พร้อมยกมือขึ้น ทำท่าเหมือนนายทหารที่ตอบรับคำบัญชาของนายเหนือหัว... เป็นดั่งคำสัญญา “ แต่วันหลังถ้าฉันนัดนายคนเดียว นั้นก็หมายถึงฉันอยากไปกับนายสองคนเท่านั้นนะ คามิว ”

                        หาใช่คำขอ... เป็นเพียงประโยคสามัญปกติทั่วไป ทว่า... คามิวมั่นใจว่าหลังจากนี้ หากมิโร่นัดเขา เขาคงไม่สามารถไปชวนคนอื่นๆ ได้อีก นอกจากว่ามิโร่จะเป็นคนเอ่ยชวน

                        เอาจริงๆ มันก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ

                        อย่างไรซะ ถึงมิโร่จะทำตัวเอาแต่ใจ แต่ก็ยังมีเหตุผล

                        ถ้าไม่ติดว่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเขาละก็นะ...

            “ แล้วก็อีกอย่าง… ” คิ้วรูปร่างคล้ายกระต่ายสีแดงกระตุกเล็กน้อย เมื่อฟังคำ “ ถ้านายอยากอยู่กับฉันแค่สองคน วันหลังก็พูดมาตรงๆ ก็ได้ ไม่ถึงกับต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าฉันแกล้งป่วยตอนที่เพื่อนๆ ถามกัน ”

                        พลันนั้น... ใบหน้าที่ถูกล้อมกรอบด้วยเส้นเกศาสีแดงก็ขึ้นสี จนแทบกลืนไปกับสีผม มิโร่หัวเราะหึ

            “ รู้ตั้งแต่เมื่อไร ” แม้จะพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากขนาดไหน อย่างไรซะ... มันก็คงไม่ทันแล้ว เมื่อเจ้าตัวไม่สามารถบังคับสีของดวงหน้าตนเองได้ เขาแกล้งทำเป็นกลับไปให้ความสนใจกับหนังสือ...

            “ ตั้งแต่ตอนที่คิ้วนายขมวดเข้าหากันศูนย์จุดศูนย์ศูนย์ห้าเซนต์พอได้ยินว่าฉันไม่สบาย ”

                        … นั้นมันก็ตั้งแต่แรกเลยไม่ใช่หรอ !!! ...

                        … ไม่สิ !! แต่อาการแบบนั้น !! มิโร่สังเกตเข้าไปได้ยังไงกันเนี่ย !!!

            พรึ่บ !!!

                        เร็วกว่าจะตั้งตัวทัน ร่างผอมบางของนักรบผู้เฝ้าวิหารคนโทก็ถูกอุ้ม บังคับให้มานั่งอยู่บนตักของชายผู้เฝ้าวิหารแมงป่อง... บนเตียงที่คนผมทองมักใช้หนุนนอน

            ... เพราะเป็นการอุ้มมาทั้งๆ ที่ใบหน้าของคนทั้งสองหันเข้าหากัน จึงไม่แปลกหากคามิวจะเผลอใช้เข่ายันร่างของตนเองไว้ข้างหนึ่งบนพื้นเตียงข้างๆ ที่มิโร่นั่งอยู่ มือบางทั้งสองซึ่งวางอยู่บนไหล่กว้างคล้ายจะสั่นเล็กน้อย เมื่อรู้ตัวว่าท่าที่ตนเองยืนอยู่ ณ ตอนนี้ เป็นอันตรายต่อตัวเองมากแค่ไหน ยิ่งเมื่อมิโร่ใช้มือไล่สัมผัสไปตามลำคอจนถึงโครงหน้า คนที่พยายามจะเยือกเย็นก็ไม่สามารถสงบสติของตัวเองได้อีก หัวใจน้ำแข็งเต้นโครมคราม “ ... มิโร่ ... ”

            “ คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด... ไว้อาทิตย์ตกแล้ว เราไปที่ฐานทัพของพวกเรากันนะ ”

                        … สถานที่แห่งความทรงจำของพวกเรา ...

                        … ที่ๆ สามารถดูดาวได้ชัดเจนไม่แพ้สตาร์ฮิลล์ ...

                        ... ที่ๆ ... สามารถให้ทั้งความสุขสงบและความหวังไม่แพ้ที่อื่นใดในโลก ... กระทั่งแซงค์ทัวรี่แลนด์ก็มิอาจเทียบ ...

                        ... ด้วยมันเป็นที่ๆ เขาทั้งสองคนได้เจอกันครั้งแรก ... และมิโร่ได้บอกรักและขอเป็นในสิ่งที่มากกว่าเพื่อน ...

                        โดยไม่รอฟังคำตอบรับ... ส่วนหนึ่งเพราะรู้อยู่แล้วว่าคามิวจะไม่ปฏิเสธ ... ไม่มีเหตุผลที่จะปล่อยเวลาอันมีค่าไปอีกแล้ว... ไม่นาน... ทั้งริมฝีปากและร่างกายของคามิวก็ถูกครอบครอง... โดยคนที่แทบเทใจให้หมดใจ

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

                        ………….

                        ………               

                        …บัดซบแล้ว...

                        เจมินี่ คาน่อน ไม่อาจสรรหาคำพูดใดๆ มาเอ่ยบรรยาสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเองได้ดีเท่าคำนั้น ...

                        ข้างๆ ไร้ซึ่งร่างสูงใหญ่ของชายผู้เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและไมตรีจิตอีกแล้ว แทนที่จะเป็นทอรัส อันเดรบารัน กลับกลายเป็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้น่าเกรงขาม หากไร้มนุษยสัมพันธ์อย่างถึงที่สุด !

                        ไวเวิร์น ราดาแมนทิส !!!

                        ศัตรูคู่อาฆาตที่ตามติดไม่ยอมเลิกรา !!!

                        ก็เพราะเจ้าหมอนี่เนี่ยแหละ ! ทำให้เขาพลัดหลงกับเพื่อนตัวโตของเขา !!! เพราะเขาพยายาม... หนีจากมันโดยไม่รออันเดรบารัน !!

                        งานเข้าแล้วไหมละ !!!!

            “ ไอ้คิ้วติด !! ยังจะตามไม่เลิกอีกหรือไง !!? ผลแพ้ชนะคราวที่แล้วยังไม่พออีกหรอ !!? ” ถึงกับโวยลั่น ไม่สนแล้วเรื่องรักษาหน้ารักษาตาของโกลด์เซนต์ที่ควรจะเป็น หรือกระทั่งว่าขณะนี้พวกเขาทั้งสองจะไร้ชุดป้องกันหรืออย่างไร “ เอามา ! จะสู้ก็สู้ เอาให้แหลกกันไปข้างเนี่ยแหละ !! ” อ๊าก.... นู๋น่อนสติแตกไปแล้ว T[]T~~~~~~~~

            “ ...ไร้สาระ ”

                        ฉึก !!!!!!!!!!!!

                        เปรียบประหนึ่งมีศรที่มองไม่เห็นของไอโอรอส (?) พุ่งเข้ามาแทงอกดังฉึกๆ พลันนั้นเส้นความอดทนของคาน่อนก็ขาดผึง !

            “ โกลเด้น ไทรแอง.... อุ๊บ!!! ”

                        ไม่ทันจบประโยค มือสากของชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นถึงหนึ่งในตรีฑูตของกองทัพยมโลกก็พุ่งตรงเข้ามาปิดช่องทางการพูดของโกลด์เซนต์ผู้คุ้มครองวิหารที่ 3 จนหมด คาน่อนพยายามสะบัดหน้าหนี ทว่ามันกลับเป็นการเปิดโอกาสให้ราดาแมนทิสสบจังหวะเข้าไปล๊อคแขนทั้งสองข้างทางด้านหลัง อาจจะเพราะเรี่ยวแรงที่พูดได้ว่าพอๆ กัน จึงทำให้คนร่างสูงกว่าต้องออกแรงใช้มือทั้งสองข้างของตนเองในการควบคุมร่างที่พร้อมจะตอบโต้ได้ทุกเมื่อเช่นนี้

                        แทนที่จะเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด มาตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงการที่คนทั้งสองไม่สามารถทำอะไรอย่างอื่นได้นอกจากอยู่ในท่าที่... เรียกเสียงซุบซิบนินทาให้เกิดขึ้นทั่วทั้งสารทิศ ...

                        โดยเฉพาะ ... เสียงวี๊ดว๊ายของกลุ่มเด็กสาวกลุ่มหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากเขามากนัก ...

            “ นั้นคู่เกย์หรอเธอ !? ”

                        เสียงที่เรียกให้ความร้อนพุ่งพล่านไปทั่วใบหน้า...

            “ อ้าว ? ท่านคาน่อนไม่ได้เกย์กับพี่ชายหรอเธอ !? ”

                        พร้อมกับร่างให้สั่นเทิ่ม

            “ หรือว่าจะเปลี่ยนคู่ควง !? ”

                        พลังคอสโม่ก็พุ่งสูง !

            “ 3P ต่างหากละ !!! ”

                        อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก T[]T!!!!!!!!!!!!!!!!!

            “ กาแล๊คเซี่ยน เอ๊กซ์โพลชั่น !!!!!! T[]T !!!!!!! ”

                        …..

                        …………..

                        … ไม่มีอะไรเกิดขึ้น .... ?

                        นอกเหนือจากการที่กลุ่มหญิงสาวเอามือขึ้นมากันหัวของตนเองด้วยความหวาดกลัวแล้ว ... ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

                        หลายๆ คนกระพริบตาปริบๆ งุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิด ... ทว่า ... ไม่นานปริศนาทั้งหมดก็ไขกระจ่าง (?)

            “ ฉันจับมือนายไว้อยู่นะ คาน่อน ”

            “ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด >[]< อภิมหาเมะคุมเคะ !!!!! (?) ”