mini_mummy_noel

Pairing: Kurogane x Fay

Authors: mini_mummy_noel

====================================================

Chapter 7

Chased Bird

            ถึงแม้ว่าในส่วนทางสัญจรเดินผ่านจะวอกแวกจอแจมากแค่ไหน ทว่าภายในเขตพระราชฐานของสายเลือดรัชนิกูลกลับแตกต่าง เพียงแค่เจ้าชายหนุ่มต่างดินแดนลอบเข้าไปจนถึงอาณาเขตเขตสวนรอบพระตำหนัก ทุกสิ่งทุกอย่างก็คล้ายกับถูกหยุดเวลาเอาไว้ ... ไม่ใช่เพราะความสวยสดของพุ่มดอกไม้หลากสีต่างสายพันธุ์ หรือรูปปั้นกษัตริย์ผู้เกรียงไกรกำลังเอื้อมมือขึ้นไปรับพรจากเทพยดาปีกสีขาวบนม้าทรงอาชาศึก หากแต่เป็นเพราะ ... ที่แห่งนี้เงียบ .... เงียบสงบเกินไป คล้ายกับมิได้มีสิ่งมีชีวิตอยู่รายรอบสถานที่แห่งนี้

            ทั้งๆ ที่เมื่อครู่ทั้งเขาและองครักษ์คนสนิทเพิ่งผ่านทหารยามหน้าประตูมาแท้ๆ ...

            ส่วนสาเหตุ ... คุโรงาเนะรู้ดี ... เพียงเหลือบมอง ครู่เดียวเท่านั้น เขาก็พอรับรู้ได้ว่าการที่ที่แห่งนี้เงียบสงบก็เพื่อว่าเวลามีผู้บุกรุกลอบเข้ามาในเขตพระราชฐาน แล้วเผลอสร้างเสียงอะไรขึ้นมา เสียงนั้นก็จะดังเด่นขึ้น ... เรียกให้ผู้คุมทั้งหมดรู้สึกตัว ... กระนั้นนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา ... สมญานามเจ้าชายนักรบใช่เพียงคำเยินยอไม่ ตั้งแต่จำความได้ คุโรงาเนะก็เริ่มฝึกตนให้เป็นนักสู้ที่เก่งที่สุด ไม่ว่าจะเป็นศาสตร์การอ่านใจคนเพื่อเก็บข้อมูลคู่ต่อสู้ หรือศาสตร์การเคลื่อนไหวตัวเยี่ยงนินจาเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต

            เขาฝึกมาหมดแล้วทั้งนั้น ...

            จะเป็นห่วงก็แต่ยูดา ชายหนุ่มไม่ได้รับการฝึกสอนมาเช่นเขา กระนั้นก็ได้เขาเป็นผู้ฝึกสอน ทั้งๆ ที่เคยคิดว่าไม่สำคัญในครั้งที่บุรุษแห่งอาณาจักรเซนต์เอ่ยปากร้องขอ ทว่ามาตอนนี้ นักรบแห่งซูวะรู้สึกยินดีนักหนา เพราะมันช่วยให้เขาทั้งคู่สามารถลอบเข้ามาในที่แห่งนี้ได้อย่างสบายๆ

            แม้เขาจะรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ อยู่บ้างก็ตาม

            ทั้งที่เป็นเขตพระราชฐาน .... ทำไมถึงแทบไม่มีทหารยามคอยตรวจตรากัน ...

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

ความหนักใจของไฟย์เพิ่มมากขึ้นทบเท่าทวี ยามที่นัยน์ตาสีฟ้าใสฉายภาพกลุ่มคนในชุดทหารศึกกำลังเดินเพ่นพ่านตามหาเขาอยู่หน้าซอยที่เขากำลังซ่อนตัวอยู่ พลันเปลือกตาบางค่อยๆ หลับพริ้มปิดลง... ยอมรับว่าการวิ่งหนีตลอดมาทั้งวันนั้น ... มันเหนื่อย ... มากแค่ไหน

คล้ายกับมีลูกตุ้มถ่วงน้ำหนักอยู่ที่ขา ...

แต่มันก็ไม่ได้ทำลายความคิดที่จะหนีของเขา

พลันสมองที่ใหญ่กว่าตัวมากนักเริ่มคิดประมวลผล ... เมื่อครู่ที่เขาวิ่งหนีทหารของทางการคนหนึ่ง ... เขาพออ่านใจคนๆ นั้นได้ว่า ...

ผู้ครองเมืองเวอริวได้มีการถ่ายทอดคำสั่งให้ทหาร ‘ทุกคน’ ตามจับเขาให้ได้ ... ณ เวลานี้ แม้นจะเป็นทหารชั้นสูงคงตามล่าตัวเขาอยู่เป็นแน่

... จากจุดที่เขายืนอยู่ตรงนี้นับว่าอยู่ห่างจากเรือของเขามากนัก ... อย่างไรก็ตาม ... เขาต้องกลับไป ...

หน้าที่ดึงดูดความสนใจของเขาจบลงแล้ว L`oiseau Bleu ไม่ถูกตรวจ ... การตรวจที่มีจุดประสงค์หลักเพื่อ ‘ ค้นหาตัวเขา ! ’

ถึงตรงนี้ ... ริมฝีปากบางก็ยักขึ้นเล็กน้อย ... ยิ้มเหยาะให้กับการกระทำที่ดูเหมือนจะ ‘ลงทุน’ มากเกินไปของคนๆ นั้น

ทั้งๆ ที่... จากวันนั้น เวลาก็ผ่านมาหลายปีแล้ว

... ยังไม่เลิกล้มความคิดที่จะตามจับเขาอยู่อีกหรือ ...

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

            ร่างของพลทหารยามผู้คุมห้องพักราชอาคันตุกะค่อยๆ ล้มลงตามแรงโน้มถ่วงทันทีที่ปอกดาบสีดำถูกฟาดลงมาที่หลังคอโดยไม่ทันได้ตั้งตัว คุโรงาเนะใช้เวลาเพียงนิดในการล้มคู่ต่อสู้ซึ่งมิอาจไหวตัวทันกับการมาของเขาและองครักษ์คนสนิท  นัยน์ตาสีแดงสดที่ปกติดูดุดันน่ากลัว มาตอนนี้ยิ่งทวีความน่าหวาดเกรงมากยิ่งขึ้นไปอีก

            ด้วยเพราะมีบางสิ่ง... กำลังหลอกหลอน ‘ใจ’ ของเขา ...

            ลางสังหรณ์ที่ไม่เคยผิดพลาด ....

            ลางสังหรณ์ ... ที่มาคราวนี้เขากลับรู้สึกอยากให้มันผิดพลาด ...

            ภาพใบหน้าใสซึ่งถูกล้อมรอบด้วยเส้มไหมสีทองสว่างรับกับนัยน์ตาสีฟ้าใสหากแต่ลุ่มลึกเหมือนมหาสมุทรพลันปรากฏขึ้นในความทรงจำ ยอมรับจากใจว่าตั้งแต่ได้อยู่ร่วมกับคนๆ นั้น ... ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมองของอีกฝ่าย แต่มาตอนนี้ ! เขาเห็น ! เขารู้สึก !

            หากเขาไม่จัดการทำ ‘ ธุระ’ ของเขาให้เสร็จ ... หากเขาไม่รีบกลับไปที่เรือ ... อาจจะมีเรื่องอันตรายเกิดขึ้นกับเจ้าหมอนั้นเป็นแน่ !

“ ยูดา ! ใช่ห้องนี้หรือเปล่า ! ” ตะโกนถามออกไปด้วยสุรเสียงแข็งกร้าว คนถูกถามรีบเปิดประตูหินอ่อนสลักสวย คุโรงาเนะอดที่จะสบถออกมาไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายกลับส่ายหน้าเป็นคำตอบให้เขา

“ นายเป็นอะไรของนายนะ คุโรงาเนะ ? ” คนที่เพิ่งตอบคำถามพลันถามคำถามกลับ คำถามที่รบกวนจิตใจเขามานานแสนนานตั้งแต่ตอนที่เพื่อนของเขาได้ก้าวเข้ามาในเขตซึ่งไม่ควรจะเข้ามาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ รัชทายาทหนุ่มแห่งซูวะสะบัดหัวแรงๆ ไล่ความคิดแปลกๆ ออกไปหวังว่ามันจะพอดับอารมณ์คุกรุนของตนเอง แต่มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย !

“ ยูดา นายกลับเรือไปซะ ! ” เป็นคำสั่งที่ไม่น่าคาดคิดมากที่สุดในความคิดของผู้ติดตามหนุ่ม ยูดาเบิกตาโพลง ด้วยความที่ดำรงหน้าที่องครักษ์ คำสั่งที่เหมือนจะเป็นการ ‘ไล่’ ซึ่งไม่เคยออกจากปากของผู้เป็นนายของเขา จึงสร้างความประหลาดใจให้กับเขามากกว่าความรู้สึกอื่น หากทันทีที่นัยน์ตาของเขาจับได้ถึงกระแสบางอย่างในนัยน์ตาสีจันทราโลหิต ... เขาก็เข้าทุกอย่าง

            ว่าความเป็นห่วง... คนๆ หนึ่งมันมากมายขนาดไหน ...

            เจ้าของเรือนผมสีแดงไม่อาจทำอะไรได้ ... นอกจากค้อมกายลงเล็กน้อย ... รับคำสั่ง แล้วเคลื่อนตัวหายไปจากจุดๆ นั้นอย่างรวดเร็ว

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

                        เสียงอึกทึกครึมโครมเรียกให้ใบหน้าใสหันไปตามเสียง ... ปรากฏเป็นภาพของทหารชาญศึกผู้หนึ่งกำลังชี้นิ้วตรงมาที่เขาพร้อมกับส่งเสียงเรียกพวกพ้องของตน คนถูกไล่จับพยายามลุกขึ้นเถิบหนี ... ทั้งๆ ที่เพิ่งจะได้พักไม่ถึงนาที  อาวุธลับที่พกมาเองก็ใกล้จะหมดแล้ว ... สงสัยต้องวิ่งอย่างเดียวแล้วละ ...

                        เร็วเท่าความคิด ไฟย์พยายามส่งแรงยืนขึ้นพลักกองขยะข้างๆ ตกลงไปกองกับพื้นขัดขวางเส้นทางการเดินก่อนจะวิ่งหนีเข้าไปในซอยอีกซอยหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ... เป็นโชคดีของเขาที่ตลาดเมืองเวอริวมีลักษณะเป็นตรอกซอยแยกย่อยไปมา ส่งผลให้ยากต่อการไล่ตาม กระนั้นแล้วถ้าหากว่าพวกทหารคุมเส้นทางเดินออกจากซอยเอาไว้ เขาก็ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือของคนพวกนั้น

                        เท่าที่สังเกต คนนัยน์ตาข้างเดียวพอเดาได้ว่า เส้นทางทุกเส้นคงถูกทหารของทางการคุมเอาไว้ได้หมดแล้ว ...

                        เหลืออีกทางเดียวเท่านั้น ... จะต้องไปทางใต้ดิน ...

                        ยังจำได้ไม่เคยลืมเลย ... ถึงทางเดินน้ำใต้ดิน ... สถานที่ที่เขาเคยใช้เป็นที่หลบหนี

                        สถานที่สามารถพาเขาไปยังท่าเรือได้ ...

                        ตามจริงแล้วเขาไม่ใคร่ที่จะใช้เส้นทางนั้นเท่าไรนัก เพราะเป็นเส้นทางที่เขาเคยใช้มาก่อน เกรงว่ามาครานี้ทางเจ้าเมืองเมืองนี้จะไหวตัวทัน รอจับเขาที่ทางออกของท่อน้ำนั้นด้วย

                        ... ไม่มั่นใจเลย ... ว่าจะสามารถหนีได้ จะว่าไปแล้ว.... ความรู้สึกในตอนนั้นกับตอนนี้ก็แทบไม่ต่างอะไรกันเลยนินะ ....

                        วันที่เขาหนีออกมาจากกรงขังนั้น

                        หนี... ออกมาจากความทรมาน

                        ความทรมานซึ่งเรียกอาการสั่นคลอนของเขาให้เกิดขึ้นทุกครั้งที่นึกถึงมัน ...

                        ไม่เป็นไร ... ไม่เป็นไร ... ไฟย์พยายามปลอบตัวเอง ...กอดตัวเองเอาไว้ยามที่สายลมแห่งราตรีกาลปะทะกับเนื้ออ่อนนุ่ม

                        เมื่อตอนนั้น ที่เขาไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง ... เขายังหนีได้

                        แล้วมาเวลา ... ณ ตอนนี้ ... เขามีเรือของคน ... มีคนที่อาจจะพอเรียกได้ว่าเป็นคนของเขา

                        ... เขาต้องหนีได้สิ ....

                        ถึงแม้ว่าคนพวกนั้นจะไม่รู้ ... ถึงอันตรายของตัวเองก็ตาม

                        พร้อมกับต่าคัวของเขา ...

                        รางวัลที่หากจับเขาได้ ...

                        ... ไฟย์พยายามไล่ความคิดแง่ลบของตนเองออกไป ...เรียกความสนใจของตนเองให้กลับมายังปัจจุบันกาล ... อย่างน้อยลองเสี่ยงไปทางท่อใต้น้ำ ก็อาจจะยังดีกว่าบุกออกไปที่เส้นทางซึ่งถูกควบคุมเอาไว้อย่างแน่นอนแล้วดีกว่า

                        แล้วขาเรียวก็วกกลับไป ... พาร่างบอบบางไปยังเส้นทางที่ตนเองคุ้นเคยดี

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

            ทั้งๆ ที่ฝากเรื่องที่ตนกำลังกังวลอยู่ให้คนสนิทไปจัดการแล้ว ... ความรู้สึกคล้ายกับมีเปลวเพลิงสุมอยู่ในใจก็ยังไม่คลายดับมอดลง นับเป็นครั้งที่สิบที่เจ้าชายแห่งอาณาจักรนักรบสบถออกมา มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น นึกหงุดหงิดใจที่ตนยังไม่สามารถหาห้องจุดหมายของตนเองได้ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็ใช้เวลาหามานานมากแล้ว

            หรือว่าอีกฝ่ายจะไหวตัวทัน ...

            แม้นจะมีโอกาสน้อยมากที่จะเป็นเช่นนั้นแต่ก็ยังถือว่ามีโอกาส ไม่แน่สิ่งที่เขากำลังค้นหาอยู่นั้นอาจจะไม่ได้อยู่ในเขตพระราชฐานส่วนนี้ แต่อาจจะเป็น ... ส่วนอื่นที่อยู่ลึกเข้าไป ...

            ... พระราชวังนี้ก็ใช่ว่าจะเล็ก หากเขาคิดที่จะไล่หาทีละห้องคงจะเป็นไปไม่ได้ .... คิดสิคิด ว่าถ้าเขาเป็นเจ้าของวังนี้เขาจะให้ ‘คนที่เขาลักพาตัวมา’ อยู่ที่ไหน ต้องเป็นสถานที่ที่ไม่มีหนทางหนีรอด ทว่าต้องทำให้คนที่ถูกกักขังรู้สึกพึงพอใจหากไม่คิดที่จะก่อสงครามกับอาณาจักรของผู้ที่ถูกยึดซึ่งอิสรภาพ

            พลันนัยน์ตาสีแดงเพลิงก็ได้เห็น ... หอคอยสูงเสียดฟ้าแห่งหนึ่งที่อยู่ในเขตพระราชฐาน หอคอยซึ่งหากยืนอยู่บนจุดนั้นแล้ว คงได้เห็นวิวทิวทัศน์อันแสนงดงาม ... ได้เห็น... ท้องทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ซ้ำร้าย ...

            ที่หน้าต่างที่เปิดอ้าออกของหอคอยนั้น .... เขาเห็น .... ลักษณะการจัดห้องในแบบที่เขาคุ้นตาดี

            ลักษณะเดียวกับการจัดห้องของอาณาจักรซูวะ ...

            มาตอนนี้คุโรงาเนะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ... เขารีบวิ่งข้ามร่างของทหารยามที่เพิ่งถูกเขาล้มไปเมื่อครู่นี้ จุดหมายของเขามาตอนนี้มิใช่แค่การไปให้ถึงห้องบนหอคอยนั้นเท่านั้น ... ช่างน่าอัศจรรย์ ทั้งๆ ที่สิ่งที่เขากำลังไปหาอยู่นั้นเป็นสิ่งที่ได้ชื่อว่าสำคัญกับเขามากที่สุดมาตลอด ทว่ามาครานี้ ...

            สิ่งที่เด่นชัดอยู่ในหัวของเขากลับกลายเป็นภาพของคนที่เขาไม่เคยนึกจะเข้าใจได้เลย ...

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

            ใช้เวลาเพียงไม่นาน แต่ถือว่านานนับชั่วกัลป์ในความคิดของเจ้าชายหนุ่ม หลังจากที่ล้มทหารยามซึ่งมีฝีมือมากกว่าที่เขตรองรับราชอาคันตุกะอีกนับสิบคนระหว่างทาง เขาก็มั่นใจได้ว่าเส้นทางที่เขามุ่งมาคราวนี้ถูกต้อง รู้สึกยินดีนักหนายามที่ได้เห็นประตูห้องแกะสลักลวดลายรูปพระจันทร์เสี้ยวสีดำ สัญลักษณ์ของอาณาจักรของเขา

            รอยยิ้มพลันเกิดขึ้นที่ใบหน้าคร้ามคม มือที่ยังคงถือดาบคู่ใจเอาไว้ค่อยๆ ออกแรงเปิดประตู นึกยินดีที่ภาพตรงหน้านั้นถือภาพของหญิงสาวผู้ครองเส้นผมสีดำยาวสลวยเหมาะสมกับกิโมโนอันสูงส่งจนอดไม่ได้ที่จะครางเรียกชื่อของอีกฝ่ายออกมา

“ โทโมโยะ... ”

เจ้าของชื่อยิ้ม ... เป็นรอยยิ้มที่สวยงาม ... ตราตรึงหัวใจ

“ ข้ารู้อยู่แล้ว ว่าท่านต้องมา ... คุโรงาเนะ ” 

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

                        สิ้นสุดของหนทางนี้คือที่ใดกัน ...

                        ระหว่างเรือแห่งสรวงสวรรค์ กับกรงมืดทมิฬแห่งนรก…

                        เขาไม่สามารถรู้ได้เลย ...

                        ใจยังคงหวังให้มันเป็นเรือแห่งสรวงสวรรค์ ...

                        มือที่เต็มไปด้วยคราบดำของฝุ่นและสิ่งสกปรกที่อยู่ในท่อค่อยๆ เอื้อมมือขึ้นจับฝาท่อเพื่อเปิดมันออกไปสู่โลกกว้างแห่งอิสรภาพ ในใจภาวนาไปถึงภาพเรือลำใหญ่ของตนเองและลูกเรือของเขา ... จากตรงนี้เดินอีกไม่ไกลก็คงถึง ... ถ้าเขาใช้ความมืดค่อยๆ แฝงตัวเข้าไป คงไม่มีใครจับเขาได้

                        คิดแล้วมือที่เริ่มอ่อนแรงก็เริ่มคลำหาของบางอย่างที่สำคัญ... ทว่ากลับต้องถอนหายใจ เมื่อนึกขึ้นได้ว่า ตนเองได้นำสิ่งนั้นฝากไปให้กับคนๆ หนึ่งไปแล้ว

                        ท่านคุโรจะได้ใช้ไหมนะ ... หน้ากากสีดำอันนั้น ... คงได้ใช้แหละ ก็สิ่งที่ท่านคุโรจะทำ ... มันไม่ควรที่จะให้คนอื่นรู้นินะ ...

                        แวบเดียวเท่านั้น ... ที่ใบหน้าคมเข้มของคนร่วมห้องได้ย้อนเข้ามา ... อีกฝ่ายจะรู้บ้างไหมหนอ ว่าสิ่งที่เขาอยากเห็นจากใบหน้าที่มักจะสร้างความกดดันให้กับคนอื่นนั้น แท้จริงแล้วก็คือรอยยิ้ม... อันเต็มเปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ ... 

                        เขาอยากเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเจ้าชายผู้เย็นชาผู้นั้น ... อยากเห็น... ไม่ใช่เพียงแค่จินตนาการ

                        โดยลืมสิ้นไปถึงสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ลืม... ช่องว่างระหว่างฐานันดร ... ลืม... ไปว่าเส้นตรงที่ได้บรรจบกันครั้งหนึ่งแล้ว อาจจำต้องแยกออกจากกัน ไม่มีวันได้วกกลับมาพบกันอีก

                        มือที่แทบจะหมดสิ้นเรี่ยวแรงค่อยๆ ออกแรงดันฝาท่อที่อยู่ตรงหน้าของตนเองขึ้น แสงสีทองสว่างของโคมไฟสาดส่องเข้ามา ... แสนสวยงาม ... หากเขากลับไม่รู้สึกยินดีเลย... ด้วยทันทีที่แสงสว่างนั้นสาดส่องเข้ามาเขาก็ได้เห็น ....

                        ใบหน้าของคนที่เขาไม่คิดอยากจะเจออีกเป็นครั้งที่สอง

                        เจ้าของร่างสูงกว่ารวบร่างที่ไม่อาจขัดขืนได้อีกไว้ในอ้อมอกของตนเอง นัยน์ตาสีทองทอดมองคนที่หายใจหอบรวยรินอย่างท้อแท้ด้วยความเริงรื่น ผมสีดำแม้จะอยู่ในทรงที่คล้ายคลึงกับคนในความทรงจำของเขากลับทำให้เขารู้สึกอยากผลักไสมันไปให้ไกลๆ เมื่อมันมาอยู่บนใบหน้าของคนๆ นี้

                        ...ฟูมะ...

            “ …ไม่คิดว่าจะเจอเหยื่อชิ้นโตขนาดนี้เลยนะเนี่ย ” ว่าสะอิดสะเอียนในน้ำเสียงแล้วยังไม่เท่าที่อีกฝ่ายโน้มริมฝีปากลงมากระซิบข้างหู ... อยากเหลือเกินที่จะผลักไส หนีออกไปจากอ้อมแขนซึ่งไม่มีวันไหนที่จะอบอุ่น หากแต่มาตอนนี้เขา... ไม่เหลือเรี่ยวแรงอะไรอีกต่อไปแล้ว “ อุตสาห์ทิ้งวังกับอาคันตุกะตัวน้อยมารับ ไม่ดีใจหน่อยหรอ? ”

            “ ... นี้เป็นแผนของพวกคุณสินะ ” เค้นเสียงออกไป นัยน์ตาสีแซฟไฟร์คล้ายกับจะวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ทว่าคนถูกมองกลับเพียงส่งยิ้มไปให้ มือหนาไล่สัมผัสไปตามผ้าปิดตาสีดำสนิทซึ่งบดบังนัยน์ตาข้างซ้ายแสนสวยเอาไว้

            “ เปล่าครับ... เป็นแผนของคนที่เป็นสาเหตุของผ้าปิดตาผืนนี้ต่างหาก ” แทนที่จะตกใจ ไฟย์กลับหัวเราะขึ้นมา ... เย้ยหยันให้กับความโง่เขลาของเขา ... ที่เต้นไปตามหมากของคนๆ นั้น

                        ... ไม่หรอก... ตอนนี้เขายังไม่ได้เข้าสู่กรงแห่งนรกที่เขาคิดไว้ในตอนแรก ... เพราะเขายังไม่เจอกับคนๆ นั้น

                        แต่การที่มาโดนจับแบบนี้ ... มันก็ไม่ต่างกันเท่าไรหรอก

                        เพราะสุดท้าย ... เขาก็จะถูกส่งตัวไปอยู่ดี

                        ไปหา... นรกของเขา ...

...TBC...

=================================================== 

อยากบอกว่าช่วงนี้ฝนตกหนักมากเลยค่ะ T T mummy ได้ฤกษ์เห็นลูกเห็บก็ช่วงนี้แหละ ทั้งพายุ ทั้งมรสุม พัดกันเข้ามา T[]T!!! 

ไอ้ลูกเห็บบ้าาา อย่าตกมาเยอะได้ไหมมม เดี๊ยวหลังคาบ้านชั้นเป็นรู T[]T!!! 

บ้านยิ่งแข็งแรงๆ อยู่ด้วย T T ฮือ .... ไอ้ลูกเห็บบ้า

ช่วงนี้จะเล่นคอมไม่ได้เพราะ ฝนตกหนักเนี่ยแหละ ตัว mummy เคยมีประสบการณ์พังเพราะฝนตกหนักๆ ไปสองครั้งแล้วค่ะ T T อาจจะโชคดีหน่อยที่ตอนนี้มี โน๊ตบุคใช้ แต่ ยังไงคอมใหญ่ก็เล่นสนุกกว่านี่หนา ฮือ .... 

มาโซนตอบเม้นท์หลังคำบ่นของ mummy ดีกว่าค่ะ T T 

>> น้องเด็จป้า -  >< ไม่แสนแสบหรอกค่ะ พี่ว่าน้องแต่งโอเคออกนะคะ พี่ออกจะชอบฟิคอารมณ์ประมาณนั้น แต่จะดีใจมากเลยค่ะ TT  ถ้ามิวไม่ตายจากมี่ไป~ (เพราะแกใช่ไหม ไอ้เป็ด T[]T!!! )  ส่วนเรื่องที่อยากให้มิโร่พูดตรงๆ นั้น จริงๆ ตัวมิโร่ก็อยากจะพูดหรอกค่ะ แต่คิดว่าถึงจะพูดไป คามิวก็ไม่เชื่ออยู่ดี นู๋มิวหมิ๊วเค้าเป็นพวกเจ็บแล้วจำนานซะด้วยสิ =w='''  

ยังไงก็จะรอฟิคตอนใหม่ของน้องนะคะ ><