mini_mummy_noel

ฉากถูกเปลี่ยนให้เป็นถ้ำลึกแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ติดกับแม่น้ำสายเดิม เดเจลค่อยๆ ใช้แขนบอบบางของตนพยุงร่างสูงของคนไม่ได้สติขึ้น ทุลักทุเลเล็กน้อยเพราะคนแกล้งสลบไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าใดนัก ... ทันทีที่เดินเข้ามาในถ้ำ เดเจลก็ปล่อยร่างสูงให้นอนลง ใช้มืออังปลายจมูกแล้วก็ตัดสินใจ

            “ ถ้าท่านรู้ว่าข้าเป็นไส้ศึก... ท่านจะยังอ่อนโยนกับข้าหรือเปล่านะ ” ดึงคอเสื้อออกให้พ้นจากรอยถูกกัด ชั่งใจครู่หนึ่งจึงโน้มใบหน้าลงไป ริมฝีปากบางอ้าออกเผยให้เห็นเขี้ยวคมแหลม “ ...ข้าเป็นปีศาจ ”

                        เดเจลเป็นแวมไพร์... ปีศาจซึ่งดื่มเลือดเป็นอาหาร ... และเลือดอันโอชะที่สุดก็ไม่พ้นเลือดของมนุษย์

                        ทว่านั้นเป็นครั้งแรกที่เขี้ยวของเดเจลไม่ได้มีไว้สำหรับดูดกินอาหาร หาก เขากำลังดูดพิษซึ่งคั่งค้างอยู่ภายในร่างของเจ้าชายหนุ่มออกมา

            “ ท่านจะตายไม่ได้นะ... ” ชายหนุ่มเอ่ย หากเสียงไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ “ ข้ายังไม่ได้ขอโทษท่าน... ”

            “ ข้าจะไม่เอ่ยโวยวายทุกๆ ครั้งที่ท่านเข้ามาใกล้ข้า ”

            “ ข้าจะไม่รังเกียจ ทุกๆ ครั้งที่ท่านมอบความใจดีให้ ”

            “ แม้จะโดนท่านรังเกียจ แม้จะต้องถูกกล่าวหาว่าเป็นคนทรยศ ”

            “ แม้จะต้องหันหลังให้กับบ้านเกิดของตนเอง ”

            “ แต่ขอเพียงอย่างเดียว... ”

            “ โปรดตื่นขึ้นมาฟังคำจากปากของข้าเถิด ”

                        นานาคำพูดพลันถูกเอื้อนเอ่ยจากริมฝีปากกลีบกุหลาบ โดยไม่รู้ตัวชาช่ายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลรินออกมา แม้ตัวนักแสดงนำจะแสดงไม่ค่อยสมจริงนัก แต่... เธอรู้สึกสงสารตัวบทที่เดเจลแสดงอย่างประหลาด

                        สัญญาว่าจะยอมรับทุกสิ่งที่ชายหนุ่มเคยกระทำ... เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องจากไป

                        เท่าที่เธอดูละครมา พอเดานิสัย พื้นฐานของตัวที่เดเจลแสดงได้ ... หยิ่งในศักดิ์ศรี...

                        เดเจลใช้ตักของตนต่างหมอนให้ชายหนุ่มได้หนุนนอน แม้มือทั้งสองจะบีบแน่นด้วยความหมั่นไส้ในตัวคนที่ลอบยิ้มมุมปาก แต่การจะผลักอีกฝ่ายให้ออกไปพ้นๆ ในตอนนี้ไม่สามารถเป็นไปได้ ... นึกยินดีนักหนาเมื่อถึงบทที่คาลเดียร์ต้องลืมตาตื่นลุกขึ้นมาคุยกับเขา

                        ทว่าแทนที่อีกฝ่ายจะยันตัวมาคุยกับเขาดีๆ ...

                        ดันใช้สายตานิ่งๆ มองมาที่เขาอย่างเจ้าเล่ห์ซะงั้น !!

            “ เดเจล... หรอ ? ” ... แล้วที่นายเห็นอยู่มันเป็นคนอื่นหรือไง ? “ เกิดอะไรขึ้นกับข้า ? ”

                        ถ้าจะช่วยแสร้งทำเป็นกุมขมับปวดหัวซะหน่อยจะดีมากเลย... เดเจลคิด... คนอะไร แสดงบทกำลังบาดเจ็บอยู่แต่กลับยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างนึกสนุก

            “ ข้าเป็นปีศาจ ... ” ขอรวบรัดตัดความเลยละกัน ... คาดว่าโกลด์เซนต์ทั้งนอกและหลังเวทีต่างก็คงเวียนศรีษะกับการกระทำไม่คิดของเขา แค่ตอนคาลเดียร์ก็คงจะเป็นลมล้มพับกันไปหลายคนแล้ว เพิ่มรอบนี้ไปอีกคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง “ เป็นไส้ศึกในกองทัพของท่าน ”

                        เพราะตัวบทจริงๆ เขาต้องแสร้งทำเป็นร้องไห้ เศร้าโศกเสียใจกับการกระทำที่เป็นเหตุให้ชายหนุ่มเกือบต้องตาย ทว่า แม้จะพยายามทำความเข้าใจกับตัวบทมากแค่ไหน เดเจลก็มิอาจจะเข้าใจ

                        ในเมื่อ... ตัวเองเป็นคนตัดสินเองว่าจะทำ แล้วทำไมยังต้องร้องไห้.... เสียใจอีก.... ?

                        ถ้ารู้ว่าตัวเองต้องเสียใจแล้วจะทำไปทำไม

                        สิ่งที่เดเจลคิดมีเพียงเท่านี้  ด้วยนิสัยเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง มิอาจหาความอ่อนนุ่มอ่อนโยนได้ กระนั้นตัวคนที่ไม่เหมาะกับบทอีกคนกลับยิ้ม ยื่นมือมาสัมผัสไปทั่วโครงหน้า คิ้วเรียวสองแฉกขมวดนิด ๆ อีกฝ่ายคิดอยากจะนอกบทอะไรอีกงั้นหรือ

            “ ข้ารู้... ”

                        อืม ดี... ที่ไม่นอกบท ...

                        ทว่าเดเจลกลับดำรงความคิดนั้นได้เพียงชั่ววิ เพราะไม่นานชายหนุ่มก็ทำในเรื่องที่ทำให้เขาตกใจซ้ำสอง

                        เมื่อตอนนี้สกอร์เปี้ยนเซนต์ ...

                        จับปลายผมสีแดงสดของเขา ...

                        จูบตรงนั้นเลย !!!

                        ใครก็ได้ !! เอาแมงป่องสุดกวนบาทานี้ออกไปที !!!

            “ และก็รอวันที่เจ้าจะเอ่ยความจริงให้ข้าฟัง ” กระนั้นเสียงทุ้มก็ฉุดสติของเขาเอาไว้ได้เสียก่อน คลื่นอารมณ์อันไม่คุ้นเคยพลันพุ่งเข้าจู่โจมร่างคนใจแข็งโดยพลัน เมื่ออีกฝ่ายใช้สายตา... มองเขา ... นิ่งๆ แค่นั้นเอง ...

                        ณ วินาทีนี้ ไม่มีรอยยิ้มเหยาะที่มุมปากอีกแล้ว

                        ไม่มี ... แม้กระทั่งแววเจ้าเล่ห์ในแซฟไฟร์คู่คม

            “ ข้ารักเจ้า ” เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ไร้ซึ่งความดุดันหรือเสแสร้งแม้เพียงนิด ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมขึ้นมาสัมผัสกับใบหน้าของเขา ร่างเล็กๆ สะดุ้งประหนึ่งเหมือนมีกระแสไฟแล่นผ่านทั่วร่าง คำว่า ‘รัก’ ที่เจ้าชายคาลเดียร์มอบให้กับแวมไพร์เดเจล ดูเหมือนจะมีอิทธิพลกับอควอเรียสเซนต์มากกว่าที่คาดไว้มากนัก

                        เดเจลหวนนึกไปถึงคำตอบที่เค้าต้องตอบอีกฝ่ายไป พลางใช้มือข้างหนึ่งจับมือสากบนแก้มของตนไว้หลวมๆ ทว่าพอจะพูดอีกฝ่ายกลับขัดขึ้นมา

            “ ให้ข้าได้รู้ ‘ความจริง’ จากใจของเจ้าได้หรือไม่ ? ”  

                        โดยไม่ทันได้นึกถึงความหมายที่แท้จริงซึ่งซ่อนอยู่ภายใน คิ้วเรียวสองแฉกขมวดเข้าหากันโดยพลัน จะย้ำอะไรกันนักหนา ใช่ว่าเขาจะลืมบทอะไรง่ายๆ เสียหน่อย

            “ ข้าเองก็รัก.... ”

                        กลับกลายเป็นมือใหญ่ที่เอื้อมมาปิดปากของเขา ก่อนที่ร่างสูงจะยันตัวลุกขึ้นนั่งเสมอกัน นัยน์ตาสีฟ้าใสจ้องสบกับนัยน์ตาสีทับทิมอย่างไม่กลัว

                        ก่อนระยะห่างของใบหน้าคนทั้งสองจะค่อยๆ ถอยร่น คาลเดียร์ก็เอ่ยย้ำ

            “ ข้าหมายถึง ... ”

                        ลมหายใจอุ่นร้อนพาให้จิตใจเริ่มล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ร่างของเดเจลสั่นเทิ่มอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่ออีกฝ่ายเริ่มถอนมือออกไป

                        พร้อมจะทดแทนด้วย... ริมฝีปากได้รูป ...

                                    โป๊ก !!!

            “ คาลเดียร์จะทำอะไรเดเจลนะ !!! ” เป็นเสียงใสของเด็กเล็กๆ ไม่รู้เดียงสาคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังร่าง

ของคาลเดียร์ หลังจากที่เจ้าตัวได้ใช้กำปั้นทั้งกำออกหมัดเขกหัวคนเจตนาไม่บริสุทธิ์อย่างแรง ใบหน้าใสส่อแววไม่ยอมแพ้เมื่อเห็น ชายหนุ่มร่างสูงหันกลับมาแยกเขี้ยวให้

            “ ไอ้เด็กบ้าเรกูลัส !!! ” ที่โมโหนะไม่ใช่เพราะโดนทำร้ายร่างกายหรอก แต่เพราะเจ้าเด็กนี้ ... เจ้าเด็กนี้ ...

            “ ไอ้แมงป่องบ้ากาม !!! ” เรื่องฝีปาก ในที่นี้ไม่มีใครเป็นสองรองใคร เด็กน้อยนามเรกูลัสผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลซอยสั้น ในชุดลำลองของเซนต์ฝึกหัดเดินเข้าไปกันร่างผอมบางหน้าสวยไว้ ทำท่าขู่ฝ่อๆ เหมือนแมวไม่มีผิด “ ฉันรู้นะ !! ไอ้บทล่อแหลมแบบนี้ ท่านเคียวโกเซจิไม่ได้เขียนไว้แน่ๆ นายเล่นนอกบท !! ”

                        เป็นทีของผู้ที่ถูกอ้างอิงหลังเวทีต้องกุมขมับบ้าง .... ไอ้การแสดงที่อดทนสร้างมากับมือเหมือนจะเป็นอันต้องล่มไปเพียงเพราะความปรารถนาดีอันใสซื่อของเด็กหนุ่มตัวเก็งตำแหน่งโกลด์เซนต์ประจำราศีสิงห์นี้แล้วเสียสิ

                        ทว่า ... ฮาคุเรย์... ผู้เป็นพี่ของเขากลับหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจเสียนี้ ...

                        นี้... ท่านไม่ได้เห็นสีหน้าขององค์เทพีเลยหรือไร

                        ว่าท่านกำลัง ...

                        ...

            “ คิก คิก ”

                        .....

                        เอ๋ ?

            “ คิก อุ๊บ ... ”

                        ก่อนเสียงหัวเราะสดใสจะพร่างพราย หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากเล็กๆ องค์เทพีอาเธน่าในตอนนี้ไม่เหลือคราบองค์เทพีผู้ศักดิ์สิทธิ์ หรือผู้น่าเกรงขามใดๆ อีกแล้ว ... คงเหลือแต่เพียงเด็กสาวตัวน้อย ตัวเล็กๆ ที่หลุดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

                        เป็นเสียงหัวเราะแรก... ที่ได้ยิน ... นับจากเด็กสาวได้ถูกพลัดพรากออกมาจากสถานที่ที่ไม่มีอะไรนอกเหนือจากความอบอุ่น ...

            “ เป็นการแสดงที่สนุกมากเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ท่านเซจิ ” ถึงกับน้ำตาเล็ด เด็กสาวใช้มือเช็ดน้ำตาออก พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอ่ยขอบคุณโกลด์เซนต์แห่งทอรัสเมื่ออีกฝ่ายมอบคฑาทองคำมาให้ “ แซงทัวรี่แห่งนี้มีแต่เรื่องสนุกๆ แถมยังเป็นที่ๆ เต็มไปด้วยความอบอุ่น ... หนูดีใจมากเลยค่ะ ที่ได้มาเป็นส่วนหนึ่งของที่นี้ ” ไม่พูดเปล่า เด็กสาวเดินถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะโค้งศรีษะและโน้มตัวลงเล็กน้อย ท่ามกลางความตกใจของเหล่านักรบที่รายล้อมรอบตัวเธอ

            เคียวโกเซจิเป็นคนที่หาเสียงของตัวเองเจอ ชายหนุ่มรีบเอ่ย พลางทำท่าจะเดินมาช่วยพยุงร่างของเด็กสาว “ องค์อาเธน่า ... ”  

            “ ต่อจากนี้ คงต้องรบกวนพวกท่านแล้ว ” กลับเป็นตัวเด็กสาวที่เอ่ยขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หาก... เข้มแข็ง ... มุ่งมั่น

                        แล้วเธอจึงเงยใบหน้าขึ้น มอบรอยยิ้ม ...   

                        รอยยิ้มที่สว่างไสว ...

            “ หนูชื่อชาช่า เป็นเด็กกำพร้า แถมไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไรนัก แต่หนูสัญญาค่ะ ว่าจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ”

            “ พวกคุณ... ช่วยหนู ... ได้ไหมค่ะ ? ”

                        ไม่จำเป็นต้องให้องค์เทพีเอ่ยซ้ำสอง หรือขอความช่วยเหลืออันใด

                        เหล่าโกลด์เซนต์ทั้งอดีตและปัจจุบัน ต่างค้อมกายลงถวายความเคารพโดยพลัน ... แลยิ่งรู้สึกเต็มตื้นในหัวใจมากขึ้นไปอีก เมื่อเด็กสาวเอ่ยคำ

            “ ในฐานะ เพื่อน ... นะคะ ... ” 

                        ณ วินาทีนี้ ... ไม่มีอีกแล้ว ... นายกับบ่าว ...

                        ไม่มีนักรบ ... และเจ้าหญิง ... หรือองค์เทพผู้สูงศักดิ์

                        เหลือแค่เพียง ... สิ่งเพียงสิ่งเดียว ... ความสัมพันธ์ที่ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใด ...

                        ...สหาย...

                        เพื่อนที่ไม่ว่าเมื่อไรก็จะอยู่เคียงคู่กันไป ...

                        ...สหาย...

                        เพื่อนที่ไม่ว่าเมื่อไรก็จะไม่ทอดทิ้งกัน ...

                        ...สหาย...

                        เพื่อนที่มั่นคง...

                        พร้อมจะร่วมทุกข์ ... และร่วมสุขกันไป...

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

                        การแสดงทุกอย่างจบลงแล้ว ... แม้จะเป็นการแสดงที่ไม่อาจต่อบทให้ได้จนจบ ซ้ำยังถูกยุติลงกลางครันในเวลาอันไม่เหมาะสม

                        แต่... ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะพังพินาศไปเสียหมดนินะ ...

                        เดเจลคิด ขณะที่นัยน์ตาสีแดงสดสะท้อนภาพเด็กสาวตัวเล็กที่กำลังช่วยยกผ้าพื้นใหญ่ ส่วนประกอบของฉากหลังการแสดงเข้าไปเก็บในห้องเก็บอุปกรณ์ในส่วนของวิหารเอเรียส และของหลายๆ อย่างที่ได้มาจากวิหารแต่ละวิหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ... ในวิหารฟิสซิส

                        ฉากสภาพแวดล้อมพื้นป่าและทุ่งราบจะไม่สามารถกำเนิดขึ้นได้เลย หากปราศจากโกลด์เซนต์ประจำลัคนาราศีมีนผู้นี้ อัลบาฟีก้าเป็นคนจัดเตรียมพันธุ์ทุกอย่าง พร้อมเอ่ยปากบอกชัดถ้อยชัดคำว่า

            ‘ ใช้เสร็จ ไม่ต้องมาคืน ’

                        เป็นเพราะเพียงแค่นี้สวนข้างปราสาทฟิสซิสก็อุดมไปด้วยกลุ่มดอกไม้แสนสวยอาบยาพิษแล้ว ... เจ้าตัวเองคงไม่ใคร่อยากจะให้สิ่งมีชีวิตอื่นนอกเหนือจากตัวดอกเดมอนโรสเองที่อยู่ในสวนกว้างนั้น

                        อัลบาฟีก้ายังคงเป็นคนที่อ่อนโยน ... มองอะไรด้วยสายตาเฉียบคมเสมอ แม้ลักษณะภายนอกจะดูเหมือนเย่อหยิ่ง แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่เลย

                        อีกด้านหนึ่งก็คงเป็นโกลด์เซนต์แห่งราศีกรกฏ ชายหนุ่มที่ดูเป็นคนเลวร้ายเมื่อครั้งแรกที่พบ แต่จริงๆ เมื่อรู้จักแล้ว ก็จะได้เห็นอีกด้านหนึ่งที่เต็มไปด้วยความรักและเคารพบูชาในตัวองค์เคียวโกเหนือใครๆ

                        ภาพชายหนุ่มผมตั้งสีน้ำเงินเข้มคอยเดินตามดูแล องค์ประมุขเคียวโกแห่งแซงทั่วรี่จึงกลายเป็นภาพที่เห็นได้โดยทั่วไปของเหล่าโกลด์เซนต์ด้วยกัน ... ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเจ้าตัวไม่ใคร่ชอบการเปิดเผยนิสัย ‘ ติด ’ อาจารย์ของตนเองต่อหน้าใครเท่าไรนัก

                        ชิออนกับโดโกเองก็เป็นโกลด์เซนต์เพิ่งเข้ารับการบรรจุ ยังมีเรื่องให้ต้องศึกษาอีกมาก แต่ด้วยลักษณะท่าทาง เขาคิดว่าสองคนนี้คงเป็นคู่หูที่ดีในอนาคต

                        ส่วนอันเดบารัน ... ชายหนุ่มผู้ไม่อะไรให้น่าห่วง ... ความที่เป็นคนสบายๆ ดำรงตนเฉกเช่นราศีพฤษภ ทำให้อีกฝ่ายเป็นเหมือนชายหนุ่มสูงวัยผู้ใจดี ให้บรรยากาศอบอุ่นกับผู้คนที่อยู่รอบข้าง

                        ยังมีคนอื่นๆ อีกที่ให้ความรู้สึกเช่นนั้น ไม่ว่าจะเป็นชิจิฟอสและเอลซิส เสียเพียงอย่างเดียวว่าสองคนนี้มักจะได้รักภารกิจออกไปนอกเขตแซงทั่วรี่ด้วยกันสองคน จึงทำให้ตัวเขาไม่ค่อยได้คุย แม้วิหารจะอยู่ติดกัน  

                        กลายเป็นว่า... ระหว่างวิหารที่ 8 และ 11 ... ไม่มีตัวคอยคั่นกลางไป ...

                        ภาพดวงหน้าซึ่งล้อมกรอบด้วยเส้นเกศาสีทองสว่างคล้ายจะตราตรึงฉายชัดที่สุดในความทรงจำ แม้จะพยายามไม่คิดถึง... พยายามลืมแล้ว หาก... ลมหายใจอุ่นร้อนที่กระทบกับใบหน้า ... ถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึก ...

                        เนินแก้มใสยังคงร้อนผ่าว... ตรงจุดที่ต้องลมหายใจนั้น

                        ณ วินาทีนั้น... หากเรกูลัสไม่ออกมา... เขาจะเป็นเช่นไรนะ

                        ริมฝีปากซึ่งไม่เคยมีใครได้จับจอง จะถูกชิงไปหรือเปล่า

                        หรือจะเป็นตัวเขาเอง ... ที่ใช้ฟริชชิ่ง คอฟฟิน ... จัดการคนเจ้าเล่ห์นั้น

                        ไร้ซึ่งคำตอบของคำถาม ... เมื่อตัวเขาเองไม่อาจรู้ถึงความต้องการซึ่งแฝงอยู่ภายใน ซ้ำยังตัวเขาเองก็ใช่ว่าจะมีเวลาให้คิดนัก เมื่อเจ้าตัวคนที่มักมอบแต่เรื่องให้คิดมากกำลังผละจากเหล่าอุปกรณ์ที่ต้องนำไปเก็บยังวิหารต่างๆ เพื่อเดินตรงมาหาเขาที่หยุดยืนนิ่งมานาน

            “ มีเวลาว่างหรือเปล่า ? ” คาลเดียร์ถาม พลางสอดมือทั้งสองเข้ากับกระเป๋ากางเกง ทำท่าเหมือนไม่ยี่หระในคำตอบจนเขานึกหมั่นไส้ ... ก็เห็นอยู่ไม่ใช่หรอ ว่าคนอื่นเขากำลังทำงานกันอยู่ แล้วจะหาทางแว่บไปไหนอีก

                        โดยไม่จำเป็นต้องถามซ้ำ เดเจลเลือกจะหันหลังไปอีกทาง ทำเป็นเหมือนคำถามนั้นเป็นเหมือนอากาศธาตุ ไม่สนใจ...

                        แต่ดูเหมือนเดเจลจะลืมนึกไปว่า นอกเหนือจากความเจ้าเล่ห์แล้ว... คาลเดียร์ยังมี ...

                        ... ความหน้าด้าน !!! ...

            “ เฮ้ย !!!! ”

            ไม่จำเป็นต้องให้สมองประมวลผลอะไรมากนัก คาลเดียร์ก็โอบกอดร่างเล็กยกขึ้นบ่ากว้างของตน จับขาเรียวสวยไว้ เมื่อพบว่ามันเริ่มดิ้นไปมา “ ปล่อยฉันลงนะ คาลเดียร์ !!! ” ถึงจะกดเสียงต่ำเพราะเกรงคนจะเห็นอย่างไร ก็ไม่มีทางที่คนอื่นจะไม่เห็น ... ในเมื่อ... มันเด่นชัดเสียขนาดนั้น ...

                        คาลเดียร์หัวเราะร่า กับชัยชนะที่ได้ในครั้งนี้ ก่อนจะหลิ่วตาไปให้กับองค์เทพี

            “ ไหนๆ วันนี้ก็วันวาเลนไทน์ ขอเวลาให้ข้ากับเดเจลสักครู่นะ ”

            “ อะ... เอ๋ ? ” คนไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ... ก็งงเต๊กสิครับท่าน

                        โดยไม่รอคำอนุญาต คาลเดียร์ก็ใช้ความเร็วเหนือแสงพาร่างของตนและร่างของอควอเรียสเซนต์หายไปจากวิหารเคียวโก ... เซจิถึงกับกุมขมับ รู้ว่าคาลเดียร์คงไม่ไปไหนไกล เผื่อๆ อาจจะเป็นวิหารอควอเรียส ซึ่งเป็นทางผ่านที่จะไปวิหารเอเรียส ...

                        แม้เขาจะไม่คิดว่าการขาดคนไปคนสองคนจะเป็นสาเหตุให้งานทั้งหมดต้องหยุดลงก็ตาม ... แต่ไอ้จะให้โกลด์เซนต์ที่เหลือเดินผ่านวิหารอควอเรียสตอนนี้ ...

                        มันจะต่างอะไรกับการเดินผ่านขั้วโลกเหนือละ !!

                        แม้...  พี่ของเขาฮาคุเรย์จะดูชอบใจกับอาการทำตัวแปลกแหวกแนวของโกลด์เซนต์สกอร์เปี้ยนคนนี้ก็ตาม !!

                        ใช้สมองที่มีอายุอานาม 200 กว่าปีแล้ว เคียวโกเซจิก้ตัดสินใจ ... เอ่ยคำสั่งที่ไม่คิดจะเอ่ยออกไปในรอบปี

            “ ถ้าไง เนื่องในโอกาสอันดี ... วันนี้พวกเจ้าทุกคนนอนที่วิหารนี้ละกัน ... ”

                        ท่องไว้... ว่าไม่ใช่เพราะต้องการเปิดโอกาสให้คนมือไว แต่ ...

                        เพื่อตัวเด็กๆ เองนะ !!  

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

                        กว่าขาเรียวของอควอเรียสเซนต์จะได้มีโอกาสแตะกับพื้น ก็เป็นตอนที่ตัวคนร่างสูงกว่าได้เดินมาถึงส่วนเขตปราสาทที่ 11 ใบหน้าใสบ่งบอกถึงความหงุดหงิดไม่พอใจเด่นชัด ยิ่งเมื่อได้เห็นแววตาสนุกสนานตรงหน้าแล้ว เดเจลก็ตัดสินใจหันหลังให้ เดินตรงไปที่ห้อง หมายจะตัดขาดกับคนเอาแต่ใจตรงหน้าทันที

            แต่เดินไปไม่กี่ก้าว เอวบางก็ถูกมือหนาโอบกลับมาให้แผ่นหลังประชิดกับอกกว้างกำยำ เดเจลหันกลับไปหมายจะมอบไดมอน ดัสต์ให้ หากมือของเขากลับถูกยึดไว้ได้เสียก่อน ร่างเล็กกัดฟันกรอด  เริ่มปล่อยคอสโม่ไอเย็นเข้าคุกคาม พลางกดเสียงต่ำ “ ปล่อยฉันซะ คาลเดียร์ ”

            ทว่าแทนที่จะปล่อย หรือมองหน้าคนที่กำลังโมโห นัยน์ตาสีแซฟไฟร์กลับจ้องเขม็งไปที่พื้นผ้าตรงอกทางด้านซ้ายของอีกฝ่าย แลพอใจนักเมื่อทับทิมเม็ดงามส่องแสงประกายท้าสายตาของเขา “ เข้มกลัดสวยดีนะ ” สิ้นเสียง เดเจลก็ยกมือขึ้นปิดเข้มกลัดที่ว่านั้น ... ใบหน้าขาวอมชมพูยิ่งดูเหมือนจะแดงมากขึ้นไปอีก เมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู... “ ใครให้มางั้นหรือ ? ” 

                        ครั้นจะตอบคำถามอีกฝ่าย ก็ไม่รู้จะตอบว่าเช่นไรดี ... ด้วยเพราะตัวเดเจลเองก็ไม่แน่ใจเช่นกันว่าใครเป็นคนให้ตนมา ...

                        รู้แค่เพียงว่า ... เข้มกลัดอันนี้มันตั้งอยู่บนหัวเตียงของเขาเมื่อเช้า พร้อมกับดอกกุหลาบแดง 7 ดอก แนบการ์ดเขียนว่า

            ‘ แด่เดเจล

                        วันนี้แสดงละครอย่าลืมกลัดมันไปด้วยนะ พยายามเข้าละ แวมไพร์ตัวน้อย ’

                        ข้อความแลดูน่าโมโหนัก ทว่า เมื่อนึกไปถึงภาพดอกไม้ดอกเล็กที่มักจะส่งมาให้ทุกๆ วันในช่วงที่กลุ่มดาวอควอเรียสเปล่งแสดงเด่นบนฟากฟ้ายามค่ำคืนนับแต่วันที่เขาได้เข้ามาเยือนในแซงทัวรี่แล้ว ... ความอบอุ่นก็แผ่ซ่านเข้ามาในใจ

            ‘ ยินดีต้อนรับสู่แซงทัวรี่ ฉันไม่รู้ว่านายเกิดวันไหน จะรังเกียจไหมถ้าเกิดฉันจะส่งดอกไม้มาให้นายทุกวันในช่วงวันราศีเกิดของนาย ’           

                        ยังคงจำได้ถึงการ์ดใบแรกที่ได้รับพร้อมกับดอกไม้ 3 ดอก น่าเสียดายนักที่เพราะความไม่ไว้ใจในคราแรก ทำให้เขาทิ้งของขวัญที่ได้มาในปีแรกเสียหมด กว่าจะรู้ว่ามันไม่ได้มีพิษอันตรายอย่างที่คาด ก็เป็นปีที่ 3 ซึ่งก็คือปีนี้ที่เขาได้รับของแต่เพียงฝ่ายเดียว

                        ด้วยอีกฝ่ายไม่เคยปรากฏตัว ... สิ่งที่พอจะบอกตัวตนได้คล้ายจะมีเพียงการ์ดใบเล็กๆ ที่มักแนบมาพร้อมดอกกุหลาบสีแดงสด 1 ดอกบ้าง 3 ดอกบ้าง 7 ดอกบ้าง แล้วแต่อารมณ์ตัวคนให้

                        คนให้... ที่เดเจลกำลังนึกสงสัย ... ว่าคือ... ชายหนุ่มตรงหน้านี้หรือไม่ ...

                        จะใช่คาลเดียร์หรือเปล่า .... ?

                        เพราะนอกเหนือจากความเจ้าเล่ห์ ชายหนุ่มยังมี... ความอ่อนโยน

                        หลากหลายเหตุผลชวนทำให้คิด ด้วยการแสดงบทบาทแวมไพร์ที่เขาได้รับในวันนี้มีเพียงเหล่าโกลด์เซนต์และผู้อยู่เบื้องหลังการแสดงเท่านั้นที่รู้... และคนอื่นๆ ก็ไม่น่าจะลงท้ายการ์ดด้วยวาจาหยอกเหย้า      

            “ เห็นแก่ท่านเดเจล ” คาลเดียร์ว่า เป็นจังหวะเดียวกันที่ร่างหนาค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้จนชิด รู้สึกตัวอีกทีแผ่นหลังบางก็สัมผัสกับเสาหินในปราสาท ตรงหน้ามีร่างใหญ่คร่อมไว้ปิดทางหนี “ ท่าทางนายจะมีเรื่องที่อยากถามฉันเต็มแก่ ลองถามมาสิ ”

                        กระนั้นกลับเป็นตัวเดเจลเอง ... ที่ตัดทิ้งทุกอย่างไป ...

                        ชายหนุ่มออกแรงดันอกของคนร่างสูงออก ก่อนช้อนสายตาขึ้นมอง

            “ สิ่งที่ฉันอยากรู้ ฉันก็จะรู้ด้วยตัวเอง ”

                        มุมปากของสกอร์เปี้ยนเซนต์ยักขึ้นเมื่อได้ฟังคำนั้น ท่าทางคล้ายสนุกนักหนา ราวพบเจอสิ่งที่ถูกใจ 

                        เพราะเดเจลเป็นเช่นนี้ ... จึงทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปได้ ...

            “ และอีกอย่างฉันเชื่อว่านายไม่มีทางตอบตามความจริงแน่ ”

                        ต่างรู้จักอีกฝ่ายไม่แพ้กัน สิ่งที่คนหน้าสวยว่าไม่ผิดกับที่ชายหนุ่มคิดไว้ในใจแม้แต่น้อย คาลเดียร์ให้สิทธิ์เดเจลในการถามก็จริง แต่ใช่ว่าเขาจะต้องตอบ และต้องตอบในสิ่งที่ถูกต้องเสมอไป

            “ ได้ข่าวว่านายได้รับดอกไม้ ” เดเจลพยักหน้า ด้วยเห็นว่าป่วยการจะโกหก “ เคยนับบ้างหรือเปล่าว่าได้มากี่ดอกแล้ว ? ”

            ใจจริงเดเจลไม่เคยคิดที่จะนับ หากไม่ติดเพราะตัวอัลบาฟีก้ามักจะเป็นคนนับให้เขาทุกครั้งที่ได้ฟังเรื่องดอกไม้ปริศนาด้วยสีหน้าติดจะระอา จึงทำให้เขาจำตัวเลขจำนวนที่ได้รับได้ขึ้นใจ ...  “ 108 ดอก ทำไมหรอ ? ”

            “ แล้วนายก็ติดเข้มกลัดที่ได้รับไปในวันเดียวกัน ไม่รู้ตัวบ้างหรือไงเดเจล ” ไม่เพียงพูดยังขยับกายเข้ามาใกล้เสียยิ่งกว่าเดิม “ ว่ามันเหมือนกับการตอบรับ ... ยอมแต่งงานกับเจ้าตัวคนที่ส่งของมาให้นี้... ”

                        ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลหลายแปดมาขยายความอีกต่อไป ทันที่ที่ใบหน้าคมโน้มลงมาหมายจะลิ้มชิมรสชาติของกลีบปากสีกุหลาบ ทุกอย่างก็ไขกระจ่าง สิ่งที่ไม่เคยมั่นใจมาตอนนี้เดเจลก็ได้รู้แล้ว ...

            “ ...คนเจ้าเล่ห์ ” พร้อมกันนั้นร่างผอมบางของอควอเรียสเซนต์ก็จมเข้าไปอยู่ในอ้อมอกกว้างของเซนต์แห่งสกอร์เปี้ยน ครั้นจะใช้ศอกยันตัวชายหนุ่มไว้ ก็พบว่ามันช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี ... คาลเดียร์แรงเยอะกว่าเขา ... บึกบึนมากกว่าเขา ... ทางเดียวที่จะหลุดหลอดจากอีกฝ่ายได้ คงมีเพียงแต่ใช้พลังคอสโม่ของตัวเอง ทว่ามันไม่ใช่ทางเลือกของเขาในครานี้ คนผมแดงจุดมุมปากขึ้น เกิดเป็นรอยยิ้มทึ่ทำให้คนมองคิดว่าน่ามอง “ น่าเสียดายว่าฉันทิ้งดอกไม้ที่ได้รับมาในช่วง 2 ปีแรกเสียหมด เอาจริงๆ ที่ฉันเก็บไว้มันมีแค่ 20 ดอกด้วยสิ ”

                        ว่ากันว่าหากจะเล่นกับคนเจ้าเล่ห์... ตัวเราเองก็ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมที่ไม่แพ้กัน

                        ดอกกุหลาบ 20 ดอก ... แสดงถึงความจริงใจ คาลเดียร์ยิ้มพราย

            “ แล้วฉันก็ขี้เกียจจะได้รับดอกไม้จากคนที่ไม่รู้จักแม้แต่หน้าแล้วด้วย โดยเฉพาะ... ในวันที่เป็นวันปกติ ธรรมดา... ”

            “ นายเกิดวันที่เท่าไรละ ? ”  การจะใช้คำพูดล่อหลอกให้อีกฝ่ายทำตามดั่งที่คิดนั้นไม่ยากเกินกว่าความสามารถของเดเจล ชายหนุ่มพยายามกลั้นยิ้ม ทำหน้าเคร่งขรึมเย็นชา ขณะเลื่อนใบหน้าไปกระซิบข้างหูบ้าง

            “ ก็ลองหาดูสิ ” ว่าแล้วก็อาศัยช่องน้อยแต่พอตัว เดินหลบไปอีกทางเผื่อเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวประจำวิหาร  ไม่ลืมเลย ... ที่จะ “ ฉันไม่ชอบคนขี้ขลาดซักเท่าไร ถ้านายรู้จัก ‘คนที่ให้ของฉัน’ ก็ช่วยฝากไปบอกทีนะ ” เอ่ยคำปิดท้าย แล้วจึงปิดล๊อคประตู เสียงดังแกร๊ก ทิ้งให้คนถูกฝากข้อความยืนนิ่งอยู่เพียงคนเดียว ... มือหนาพลันถูกยกขึ้นมาปิดริมฝีปากที่คลี่ยิ้มถูกใจ  

                        บทจะยั่ว... ก็ช่างยั่วได้ถูกใจนัก ...

                        คงได้แต่เก็บความคิดไว้อยู่ในใจ พลางนึกไปถึงถ้อยคำเมื่อครู่

                        ... ไม่ชอบคนขี้ขลาด ...

                        แสดงว่าชอบคนรุกมากกว่านี้งั้นหรือ ? …

                        ความคิดชั่วร้ายต่างๆนานาพลันผุดขึ้นในหัวของคาลเดียร์ เอาเข้าจริงแล้วไอ้การกระทำแอบๆ ที่ผ่านมานั้นล้วนเป็นการกระทำที่ขัดกับนิสัยส่วนลึกของเขาทั้งสิ้น ... ที่ทำ... ก็เพื่อให้ ‘เหยื่อ’ ตายใจเท่านั้น

                        ทว่านอกจากจะตายใจแล้ว ... เหยื่อนั้นกลับท้าเขาถึงเพียงนี้ ...

            “ ถ้าจะโทษ ... ก็โทษตัวเองเถอะ ... เดเจล ”

                        เพราะต่อจากนี้ไป... ฉันจะไม่ปล่อยนายไว้เฉยๆ แน่ ...

                        … จะทำให้เป็นของเขา ... ทั้งกาย ... และวิญญาณ ...

                        ค่ำคืนศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนแซงทั่วรี่ยังคงเป็นเหมือนเฉกเช่นวันปกติทั่วไป กลุ่มดาวอควอเรียสลอยตัวขึ้นสูง ส่องแสงสว่างประกายเด่นชัดราวกับจะท้าทายเจตนารมย์ของผู้อยู่บนพื้นดิน ...

                        คล้ายจะเป็นสัญญาณว่า... ความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองคงจะเปลี่ยนไป... เกินจากคำว่าสหาย ...

                        ... ตลอดกาล ...