mini_mummy_noel

====================================================   

ภาพแรกที่เห็นในรอบวันดูลางเลือนยิ่งนัก ในความคิดของคนที่ได้แต่นอนอยู่บนแท่นหินที่พักในปราสาทประจำราศีพิจิก มือหนาพลันถูกยกขึ้นก่ายหน้าผาก ... ไข้ขึ้นอีกแล้วงั้นหรือ ?

                        ผลข้างเคียงจากการฝึกท่าไม้ตายประจำตัวของสกอร์เปี้ยนเซนต์คล้ายกับจะทวีความรุนแรงเพิ่มมากขึ้นทุกครั้งที่เขาใช้ท่าไม้ตาย ... คล้ายกับพิษร้ายค่อยๆ กัดกร่อนร่าง ... เปลือกตาหนาค่อยๆ ปิดลง รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นของตนเอง

                        พอเผลอทีไรเป็นต้องล้มพับนอนเสื่อ เสียทุกทีสินา ... คาลเดียร์คิด

                        แม้จะเคยทำความเคยชินและคิดว่าอาการป่วยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว ทว่า คาลเดียร์ก็อดที่จะรู้สึกแย่ไม่ได้ บทหนุ่มน้อยขี้โรค มันเหมาะกับเขาเสียเมื่อไรกันละ

                        อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มก็ทำได้เพียงแค่คิด ... ด้วยรู้ดี... ไม่ว่าจะทำอย่างไร ก็ไม่มีแม้แต่หนทางเดียวที่จะบรรเทาอาการป่วยของเขา ... หัวใจที่จะร้อนขึ้นทุกครั้งหลังจากใช้คาตาเคโอ... เขาเลิกสนใจมันไปนานมากแล้ว

                        ก็ตัวเองเป็นคนเลือกเดินเส้นทางนี้เองไม่ใช่หรอ ?

                        คิดทบทวนตั้งแต่แรกแล้วว่าจะเป็นเซนต์แห่งสกอร์เปี้ยน ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไร ... ยินดีที่จะมีชีวิตเยี่ยงนักรบมากกว่าชีวิตคนปกติสามัญ

                        มีคนหลายคนที่ฝึกท่าไม้ตายนี้จนล้มตาย ... เขาโชคดีมากแค่ไหนที่ยังมีชีวิตอยู่นานนับจากที่ได้ฝึกฝนใช้วิชานี้เป็นครั้งแรก... กระทั่งอาจารย์เขายังเอ่ยชม บอกว่า ไม่มีใครที่สามารถทนพิษร้ายของท่านี้มากว่าศตวรรษแล้ว

                        คล้ายกับเป็นท่าที่ถูกปิดผนึกไป ... แม้แต่ผู้สอนวิชายังไม่เคยทดลองใช้ สิ่งที่รู้มีเพียงทฤษฏี ไม่เคยคิดว่าจะมีใครทำมันขึ้นมาได้ ...

                        คาตาเคโอ อันทาเลส คล้ายเป็นความฝันของเซนต์สกอร์เปี้ยนทุกคน ...

                        ท่าไม้ตายที่รุนแรงที่สุด

                        คาลเดียร์ได้ทำสิ่งที่เป็นความฝันให้เป็นความจริงขึ้นมา ราวกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเมื่อนานแล้วนานมาแล้ว ทว่าสิ่งนั้นไม่เคยอยู่ในความคิดของคาลเดียร์ สิ่งที่ชายหนุ่มคิดมีเพียงปัจจุบัน ... และอนาคต

                        ดังนั้นจึงไม่เคยมีคำว่า เลือกทางผิดสำหรับคาลเดียร์

            ‘ นอนสักพักคงหาย ’ ตัดสินใจรวดเร็วก่อนจะรองมือทั้งสองไว้ใต้ศรีษะ แม้จะอดนึกเสียดายที่เตียงนอนของเขาไม่ใช่พื้นหญ้าสีเขียวขจี หากแต่ในสภาพเช่นนี้ถ้าคิดออกไปนอนนอกปราสาท เขาได้ไม่สบายหนักกว่าเดิมเป็นแน่ ‘ ส่วนเรื่องของขวัญ... ไว้ตื่นมาตอนเย็นค่อยเอาไปให้ละกัน ’

                        เผลอนึกไปถึงใบหน้าสวยคมของใครคนหนึ่งที่อยู่สองปราสาทถัดไปแล้วก็อมยิ้ม ... เมื่อวานก็ไม่ได้เห็น วันนี้จะเป็นเช่นไรนะ ...

                        ใบหน้านั่นจะยังคงมึนตึงอยู่หรือเปล่า

                        หรือพยายามไม่แสดงอารมณ์อะไรเช่นเดิม

                        ... คล้ายกับจะได้เห็นภาพหลอนของใครคนหนึ่ง ในห้วงแห่งความคิด ...

                        … เขาเห็น ... เส้นผมสีเขียวอมฟ้าพลิ้วไปตามกระแส

                        ... เห็น ... ร่างผอมบางของใครคนหนึ่งที่กำลังนั่งจดจ่อกับกองหนังสือ

                        … จนนึกอยากจะผลักร่างเล็กๆ นั้นลงไปให้อยู่ภายใต้ร่างของเขา ... ให้ดวงตาสีน้ำทะเลคู่สวยมองแต่เขาเพียงคนเดียว

                        มิใช่ว่าเป็นเพราะพิษไข้ จึงทำให้เขาคิดอะไรที่ดูเป็นอกุศลแก่สหายศึกร่วมรบ หากมันเป็นสิ่งที่เขาคิดเอาไว้มานับแต่วันแรกที่เขาทั้งสองได้เจอกัน ...

                        นับแต่วันที่เขาหลงเสน่ห์ความงดงามของเกล็ดหิมะอันบอบบาง…

                        พลันความรู้สึกเย็นสบายก็ค่อยๆ เข้าครอบคลุมร่างของสกอร์เปี้ยนเซนต์ ... โดยไม่จำเป็นต้องมอง ชายหนุ่มรู้ดีว่าความรู้สึกนี้มาจากที่แห่งใด

                        ทั้วทั้งแซงทัวรี่ ... มีเพียงคนเดียวที่ทำแบบนี้ได้เท่านั้น

            “ เดเจล ” โดยไม่ลืมตาขึ้นมามอง เสียงทุ้มแหบก็เรียกชื่อของผู้มอบความเย็นให้ หาก... ไม่มีเสียงใดดังเล็ดรอดกลับมาเลย “ เคียวโกสั่งมางั้นหรอ ? ”

                        ไร้ซึ่งคำตอบ ... ทว่าทันทีที่ไอคอสโม่ของผู้มาใหม่ทำท่าจะละออกไป คนที่ยังไม่ฟื้นไข้ดีกลับคว้าข้อมือเรียวไว้ ก่อนจะออกแรงดึงลงมาให้ล้มลงมานอนอยู่ใต้ร่างของเขา ...

                        แต่สีหน้าของอีกฝ่ายยังคงเรียบเฉย ...

                        หากอิมเมจของสกอร์เปี้ยนเซนต์คือเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างให้มอดไหม้ ... อควอเรียสเซนต์คงเปรียบประดุจก้อนน้ำแข็งแกร่งที่ไม่มีวันละลาย

                        แต่... ไม่ใช่สำหรับอควอเรียสเซนต์ในยุคนี้

            แม้จะพยายามทำหน้าเฉยเมยอย่างไร ... คาลเดียร์ก็เห็น ... แววหวั่นไหวที่สะท้อนออกมาจากนัยน์ตาคู่สวย ร่างสูงยิ้ม “ มาเองงั้นหรอ ? ”

                        เป็นตัวเดเจลเองที่จะเบือนหน้าหนีดวงตาสีน้ำเงินเจ้าเล่ห์ของร่างเบื้องบน นึกอับอายในใจที่เผลอใช้ความรู้สึกเป็นห่วงเหนือหลากหลายเหตุผลที่ไม่ควรมาเยือนวิหารที่ 8 เพียงคนเดียว

                        ก็รู้อยู่ไม่ใช่หรอ ... ว่าอีกฝ่ายมักจะชอบถือวิสาสะในร่างกายของเขาอยู่เสมอ ... ครั้งนี้ก็เช่นกัน

            “ ปล่อยฉัน ... คาลเดียร์ ” จึงไม่แปลกหากร่างบางจะคิดปัดป้องมือที่เริ่มลากไล้ไปทั่วร่าง ขนอ่อน พร้อมใจกันลุกชันขึ้น เมื่ออีกฝ่ายเริ่มใช้มือลากลงไปต่ำกว่าที่เคย “ หยุดนะ คาล... ”

            “ ร้องขอฉันสิ ” พร้อมประทับจูบที่เนินแก้มใส กลิ่นหอมของพรหมจรรย์... ช่างน่าลิ้มลอง ... “ มาวิหารของฉันทั้งๆ ที่ไม่ได้รับคำสั่งจากเคียวโก ... นายคิดจะยั่วฉันหรือไง เดเจล ” คนถูกถามนึกอยากปฏิเสธ ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ปล่อยช่วงเวลาให้เว้นว่าง คาลเดียร์ค่อยๆ แทรกตัวของตนเข้าไปอยู่ระหว่างขาของคนที่พยายามจะเย็นชา “ หรือคิดอยากจะมอบร่างของตัวเองเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์กับฉัน ? ”

            “ มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องให้ของนายกัน ” พูดออกไป ขณะหันหน้าหนีริมฝีปากได้รูปไปอีกทาง “ ออกไปเดี๋ยวนี้นะ คาลเดียร์ ฉันไม่อยากลงมือกับคนป่วย ”

            “ สำหรับท่านเดเจลผู้เยือกเย็นเคยสนเรื่องไร้สาระแบบนั้นด้วยหรอ ? ” เอ่ยตอบทันควัน ทว่า น่าแปลก ... ที่คาลเดียร์ไม่ได้คิดเช่นนั้นเลย “ นอกจาก ... นายไม่กล้าลงมือกับฉัน ”

                        แล้วริมฝีปากสีกุหลาบก็ถูกครอบครอง... ด้วยริมฝีปากร้อนผ่าว   

                        เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกกระทำ เดเจลจึงครองสติของตนได้มากกว่าเมื่อครั้งแรกที่มาเยือนแซงทัวรี่นัก ... นับเป็นจูบครั้งที่สองหลังจากที่อีกฝ่ายได้มอบจุมพิตหวานซึ้งให้ในวันเกิด

            “ …Happy Valentine… ” ก่อนกล่องของขวัญกำมะหยีสีแดงสดทรงสี่เหลี่ยมจะถูกยื่นเข้าไปในมือผอมของคนที่พยายามจะขัดขืน เดเจลรับมันไว้ เพราะถูกบังคับด้วยสิ่งที่มากกว่าคำพูด ทั้งริมฝีปากและมือของอีกฝ่ายไล้ไปทั่วตัว จนไม่กล้าแม้แต่จะขยับ “ ต้องให้ป้อนหรือเปล่า ”

                        ป่วยการที่จะปฏิเสธคนที่นึกอยากจะทำอยู่ตั้งแต่แรก เดเจลใช้มือดันแผ่นอกกว้างออก คราวนี้เป็นไปได้โดยง่ายเพราะตัวคนที่ไม่เคยยอมเริ่มผ่อนปรนให้บ้าง เดเจลเปิดกล่องของขวัญออก... พบว่าข้างในเป็นดาร์กช๊อคโกแลตแกะสลักเป็นลวดลายดอกกุหลาบสามดอก ...

                        หัวใจน้ำแข็งกระตุกวูบทันทีที่ได้เห็น ...

                        Three roses… ในภาษาดอกไม้ ... แปลว่า ...

            “ คงรู้ใช่ไหม ? ความหมายของมัน ”

                        จะแกล้งทำเป็นไม่รู้ก็ไม่ได้ ... เพราะวินาทีที่เขาได้รู้ความหมาย ก็เป็นเวลาเดียวกับที่คาลเดียร์เองก็ได้รู้เช่นกัน

                        เมื่อครั้งที่เขาได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยือนอัลบาฟีก้า ผู้เฝ้าปราสาทที่ 12 ถัดจากเขา เพราะเป็นโกลด์เซนต์ผู้มีอิมเมจคือดอกกุหลาบ รวมทั้งความที่เป็นที่รักของดอกไม้ จึงทำให้ชายหนุ่มมีผู้คนมากมายเข้ามาขอร้องให้ไปช่วยดูแลดอกไม้ในสถานที่ต่างๆ ครั้งหนึ่งที่เขากับคาลเดียร์ออกไปเดินตรวจเมืองด้วยกันก็ได้เห็นอัลบาฟีก้าได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับภาษาดอกไม้ให้กับสาวแรกรุ่นคนหนึ่ง

                        บอกว่า ... ดอกไม้มีภาษาสื่อความของมัน ... จำนวนดอกก็เป็นตัวบอกเช่นกัน ...

                        กุหลาบ 1 ดอกนั้นสื่อความว่ารักแรกพบ ...

                        กุหลาบ 2 ดอกนั้นแสดงความรู้สึกที่ดีให้กัน ...

                        ส่วนกุหลาบ 3 ดอก ....

                        เดเจลมองสิ่งที่อยู่ในมือสลับกับใบหน้าคร้ามครู่หนึ่ง แลเห็นแววพึงพอใจทั้งๆ ที่ไม่ได้รับคำตอบอะไรแล้วก็ก้มใบหน้าลงต่ำ

                        เลือกที่จะหยิบช๊อคโกแลตทรงสวยคาบไว้เงียบๆ ...  

                        หากจะโทษ ... คงต้องโทษอาการเมา ... เพราะกลิ่นหอมหวานของช๊อคโกแลต

                        มือเรียวที่แสนขี้อายจึงโอบรอบลำคอของผู้ทาบทับ ให้ลงมารับสัมผัสอันอ่อนนุ่ม ...

                        กุหลาบหนึ่งดอกจากหิมะผู้เป็นที่รัก ...

                        ... นี่คือคำตอบของคำที่ว่า ...

                        ... ฉัน ... รัก...  นาย...

                        -*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

                        รุ่งเช้า เรื่องประหลาดก็ได้บังเกิดขึ้นที่แซงทัวรี่ ...

                        เมื่อตัวคนที่ไม่น่าจะเป็นไข้อย่างเดเจลกลับเป็นหวัดนอนซมในวิหารของคนที่ปกติมักจะไม่สบาย

                        ไม่มีใครทราบสาเหตุ ... กระนั้นก็ไม่มีใครไปเยี่ยม

                        เหตุผลนะหรอ ?

                        ก็เจ้าของปราสาทนะ... ทั้งหวง ทั้งห่วง ... คนเป็นไข้นั่นจะตาย

                        คงได้แต่เก็บความสงสัยเอาในใจแล้วเสียสิ

                        ... ว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นกันหนอ ? …

~ End ~

=======================================================

- -* อยากบอกว่าเห็นแบบนี้แต่เป็นฟิคสั้นที่ใช้เวลาแต่งนานมากค่ะ  ยังไงซะ ... ก็ สุขสันต์วันเกิดนะคะ >< พี่โทเม !!!!!!!!!!! ขอให้มีมิว คาลเดอยู่ยงคงกระพันตลอดไป >< ขอให้พี่มีความสุขมากๆ ในวันเกิดครบรอบ xx ปี ? แล้วก็ ๆ คิดไรก็ขอให้สมหวังนะคะ >< คิดมี่มิวได้ มี่มิว คิดคาลเด ได้คาลเด แค่ไม่ขอแยกคู่ อิอิ

ไม่รู้ว่าพี่ชอบหรือเปล่า เพราะแอบรู้สึกเหมือนกันว่าเร่งแต่งมากเลย - - plot เรื่องตามที่ท่านพี่บอกว่า อยากได้ตรงกับวาเลนไทน์ แล้วพอดี ตอนนี้ mummy มันอยู่ในช่วงบ้า ช๊อคโกแลตจัด แถมไม่บ้าช๊อคโกแลตเปล่า บ้าภาษาดอกไม้ (มานานแล้ว ) ด้วย เลยเกิดเป็นเรื่องนี้ขึ้นมา - -

จริงๆ ที่แอบ plot ไว้ตอนแรก ไม่ได้กะเขียนให้คู่นี้มันเป็นแบบนี้หรอกคะ กะแบบ ความสัมพันธ์กึ่งๆ บอกไม่ได้ว่าท่านเดรักท่านคาลหรือเปล่า เพราะกะยึดตามหลักของ lost canvas แต่ไปๆ มาๆ เอ... มันมันส์มือไปหน่อย = = เลยออกมาเป็นแบบนี้เลย ... (ท่านคาลเอโรย ท่านเดก็ ... เอิ้กๆ ... ) แต่แอบชอบท่านคาลในฟิคฉบับบนี้มากคะ >< (เขียนแล้วมันส์มือจัง โดยเฉพาะช่วงเอโรยๆๆ แต่งไปเขินไป เหอๆ ยิ่งกว่าฉากเรทอีกนะนั่น = = <= เวอร์ไปๆ )  แต่ท่านคาลแบบนี้เป็นอะไรที่รู้สึกอยากแต่งอีกมากๆ คะ ><

จริงๆ แล้วเรื่องนี้ที่ plot ไว้ตอนแรกกะให้ท่านเดทำช๊อคโกแลตมาให้ท่านคาลค่ะ เพราะว่าช๊อคโกแลตมันช่วยบำรุงหัวใจได้ด้วย น่าจะเหมาะกับท่านคาล แต่แหม... แบบนี้ท่านคาลเองก็ได้รับช๊อคโกแลตจากท่านเดเหมือนกันนิเนอะ (แถมจากปากด้วย) เพราะงั้นถือว่าเจ๊ากันละกันคะ  ><  นอกจากนี้ที่คิดไว้ตอนแรกก็คิดอยากเห็นท่านคาลถือช่อดอกไม้ที่ทำด้วยช๊อคโกแลตมาขอความรักท่านเดด้วยค่ะ ><

สำหรับฟิคเรื่องนี้ถ้ามีข้อผิดพลาดประการใดก็ขอโทษพี่มาในทีนี่ด้วยคะ TT ยอมรับจากใจว่ารีบแต่งมากจริงๆ คิด plot ได้ตอน 3 ทุ่มก็แต่งเลย 3 ทุ่ม แต่งเสร็จก็ เกือบ ตี 1 (แต่งหน้าละเกือบ ชม. ครึ่ง  - -  นานเหมือนกันแหะ ฟิเรื่องนี้ ) เพราะไม่มีการเตรียมตัวมาก่อน TT มันอาจจะไม่ดีเท่าที่ควร แถมช่วงนี้ใกล้สอบต้องรีบแต่งเพื่อไปอ่านหนังสือ ยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ >< ยังไงก็หวังว่าจะชอบฟิคเรื่องนี้นะคะ

อยากบอกอีกเรื่องคือตอนแรกที่พี่บอกว่าอยากได้หวานๆ mummy ก็คิดเลยค่ะ ... จะให้หวานน้ำตาลเรียกพี่เลย lol ของแบบนี้ถนัดนักแหละ แต่ไปๆ มาๆ = = เพราะ สภาพที่ไม่เอื้ออำนวยเลยได้แค่นี้ = =

ไว้วันเกิดปีหน้า >< สัญญาว่าจะทำให้ได้ดีกว่านี้ค่ะ ให้ท่านเดเป็นพยานเลย !!!  ถ้า mummy ผิดสัญญาขอให้ท่านเดโดนท่านคาลกด !!!

ท่านเด : …. ออโร่ร่า เอ๊กซ์คิวชั่น !!!

Mummy : จ๊ากกกกก O[]O~~~~~  

Zone ตอบเม้นท์

yok >> ขอบคุณสำหรับปากกานะ ^^ เราชอบมากเลย ประมาณใช้ปุ๊ปรู้ปัปใครเป็นเจ้าของเนี่ย (ฮา)

จะรักษาไว้อย่างดีเลย >< ประมาณว่าหมึกหมดก็จะเก็บไว้จ๊ะ

เราเองก็มีของจะให้หยกเหมือนกันจ้า ^^ ฉลองวาเลนไทน์ ของเล็กๆ น้อยๆ ไม่ว่ากันน้า~

mayWz เมย์จัง >> อ่า... กะจะถามหลายรอบแล้วคะ = = ลืมถามทุกที ..

คูลเดเร่คืออะไรหรอคะ T^T (จริงๆ คิดว่ารู้นะคะ แต่อยากถามเพื่อความชัวร์ ) ปกติ รู้แต่ยันเดเร่กับซินเดเร่นะคะ ^_^"

ส่วนตัวแอบอยากได้ตุ๊กตามิโร่มากอดนอนเหมือนกันคะ >< ไว้เดี๋ยวตอนปิดเทอมกะจะลองเย็บดูเล่นๆ เหมือนกัน (ไม่น่ายากละมั้ง ฮา )

สำหรับ เรื่อง worthiness เนี่ย เป็นฟิคที่ plot ไว้ว่า ถึงมิโร่จะอยากฉุดอยากอะไร ก็ตาม ห้ามทำเด็ดขาดค่ะ ^^ เพราะสำหรับมิโร่ในเรื่องนี้ วางอิมเมจไว้ว่า " รักโดยไม่หวังผลอะไรตอบแทน >< " เป็นนิยามรักที่ mummy ชอบมากเลยคะ ><

คุณ JupzyberrY >> ขอบคุณมากนะคะ ^^ ยังไงก็สัญญาค่ะว่า เรื่องนกสีฟ้าตอนปิดเทอมจะแต่งต่อแน่ๆ คะ ><

คุณ suigintou >> อยากบอกว่าฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคที่ mummy คิดอยากจะแต่งมานานแล้วละคะ >< อย่างที่บอกไว้ว่าเป็นฟิคที่จริง เป็นคล้ายกับภาคพิเศษของฟิคมี่มิวที่ mummy อยากจะแต่ง ประจวบเหมาะเจ้ากับเหตุการณ์ในฟิคช่วงนี้เป็นเรื่องของวันเกิดคามิว เลยคิดว่างั้นเอามาเป็น HBD คามิวเลยละกัน จะได้เข้ากับเทศกาล >< แต่แอบแต่งค่อนข้างนานเหมือนกันค่ะ เพราะรู้สึกแต่งเท่าไรก็ไม่ถูกใจ - - จวบจนถึงวันเกิดคามิวก็ลงทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แก้ (ซะงั้น - - ) เพราะส่วนตัวคิดว่า เรื่องนี้คามิวโอนอ่อนมิโร่มากไปนะคะ TwT ....