mini_mummy_noel

                        ไม่ว่าสิ่งที่ว่าจะเป็นอะไร จะเป็นเพียงก้อนหินเล็กๆ กระแสธารแห่งเวลา เหตุกาณ์ต่างๆ

                        กระทั่งตัวบุคคล...

                        หากไร้ซึ่งคนให้ความสำคัญ ค่าของมันจะยังคงเหลืออยู่... กระนั้นหรือ

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

                        ณ ไซบีเรียตะวันออก

                        เสียงหมัดปะทะแท่งน้ำแข็งนิรันดร์ดังขึ้นทำลายความเงียบซึ่งโรยตัวลงระหว่างบุคคลทั้งสอง... ท่ามกลางเขตทุ่งราบน้ำแข็งไอซ์ฟิลล์อันหนาวเย็น นัยน์ตาสีแดงทับทิมทอดมองไปยังร่างของลูกศิษย์หนุ่มผมเขียวที่อยู่ตรงลานฝึกด้วยสายตาที่ไม่อาจระบุอารมณ์ได้ มือเรียวเล็กบอบบางผิดกับฐานะที่ตนกำลังดำรงอยู่เอื้อมขึ้นม้วนปลายผมสีเพลิง ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปไกลเช่นเดียวกับกลุ่มหมอกควันที่ถูกพ่นออกมาทางริมฝีปาก

                        กี่เดือนแล้วนะ... ที่เขามาเป็นครูฝึกอยู่ที่นี้

                        การที่เผลอคิดออกมาแบบนั้นหลายครั้งในรอบวัน ไม่ใช่ว่าหน้าที่การเป็นครูฝึกน่าเบื่อหรือลูกศิษย์ของเขาไม่น่ารัก ... อควอเรียส คามิว หนึ่งในโกลด์เซนต์ผู้แข็งแกร่งแห่งแซงค์ทัวรี่ค่อยๆ เสยผมหน้าม้าที่เริ่มจะยาวของตนขึ้น เล็บสีเดียวกับดวงตาพลันสะท้อนต้องกับแสงอาทิตย์อัสดง

                        สีที่เขาแต่งแต้มลงไป... ด้วยความสมัครใจของเขาเอง

                        เป็นสิ่ง... ที่เห็นแล้วก็พาลอดทำให้นึกถึงใครอีกคนที่อยู่ไกลออกไป ... และคงไม่มีวันได้พบเจอในเร็ววัน

                        สกอร์เปี้ยน มิโร่ ...

                        โกลด์เซนต์แห่งราศีพิจิก

                        ทั้งๆ ที่เคยคิดว่าทั้งชีวิตคงไม่อาจจะทำใจให้สนิทสนมกับชายมากเล่ห์และโหดร้ายคนนั้น ทว่าชีวิตมนุษย์กลับไม่มีอะไรแน่นอน หลากหลายความอบอุ่นอย่างที่เขาไม่เคยได้รับจากใครค่อยๆ ถูกส่งผ่านจากตัวของสกอร์เปี้ยนเซนต์

                        บุรุษที่อาจได้ชื่อว่าเกิดมาเพื่อได้ทุกอย่างมาเป็นของตน ทั้งดวงหน้าคมคายรับกับเส้นผมสีทองสว่างยาวหยักศกและผิวสีเข้มกร้ามแดด รูปร่างสูงใหญ่กำยำสมชายชาตินักรบ เพียงชายหนุ่มใช้สายตาสีฟ้าเข้มจ้องมอง ผู้ที่เผลอสบตาก็จำต้องต้องมนต์เสน่ห์ของชายหนุ่มอยู่ร่ำไป

                        เช่นเดียวกับเขาในตอนนี้...

                        ต้องหักห้ามใจมากแค่ไหนกันนะ ? ถึงจะสามารถรวบรวมความกล้าทั้งหมดเอ่ยปากวอนขอองค์ประมุขเคียวโกให้เขามาทำหน้าที่ฝึกสอนเด็กหนุ่มนามไอแซ๊คที่ไซบีเรียแทนคนมากเสน่ห์นั้น

                        อยากอยู่ด้วยกันมากแค่ไหน ... มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ และเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ใคร่ชอบความหนาวเย็นของดินแดนน้ำแข็งนี้เท่าไรนัก แม้จะเป็นการทำลายความรู้สึกที่อีกฝ่ายมอบให้ เขาก็เป็นคนขอเดินจากมา

            ‘ จริงๆ นายไม่จำเป็นต้องไปแทนเจ้ามิโร่นั้นก็ได้ คนอื่นมีตั้งเยอะ ฉันว่ามิโร่เองก็คิดจะโบ๊ยงานให้คนอื่นอยู่แล้ว ’ คำพูดของสหายสนิทเพราะวิหารติดกันคล้ายจะดังอยู่ในหัว คามิวสะบัดศรีษะของตนช้าๆ หวังจะให้มันกระจายหาย

                        เพราะทุกครั้งที่นึกถึงคำพูดของเพื่อน ... ดวงหน้าผิดหวังของใครสักคนก็มักจะลอยเข้ามาหลอกหลอนเขาอยู่ร่ำไป

                        ทำให้เจ็บอีกแล้ว .... เขาทำให้มิโร่เจ็บอีกแล้ว....

                        เพียงเพราะความเห็นแก่ตัว ไม่อยากจะอยู่กับมิโร่ให้มากกว่าขีดที่ตนกำหนดเอาไว้ ทั้งทิฐิที่มีมากมาย ประกอบกับความหวาดกลัว... ความหวาดกลัวที่เขาไม่รู้ว่ามันมาจากที่แห่งใดกันแน่... ระหว่างตัวเขาเอง... กับมิโร่ ....

                        สายสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนซึ่งเกิดขึ้นจากความวุ่นวาย โกลาหลอาจนำพามาซึ่งความผูกพัน ...

                        แต่นั้นจะใช่.... ความรักหรอ ?  

                        ยามที่มิโร่อยู่กับเขา... มิโร่ใจดี... ยิ้มน้อยๆ อ่อนโยน ไม่ยิ้มเหยาะที่มุมปากเหมือนเคย ทำตัวราวกับว่าเขาเป็นคนมีค่า เป็นคนที่รักสุดหัวใจ ไม่ใช่เพียงของเล่นชิ้นหนึ่งเหมือนเมื่อครั้งวันวาน

                        วงแขนที่มักจะบังคับกอดร่างเขาเสมอนั้น แม้จะนำพาความหวาดกลัวให้ในตอนแรก หากเมื่อได้เข้าไปอยู่ข้างในแล้ว เป็นเขาเองที่เผลอซุกหน้าลง... รู้สึกสบายและปลอดภัย คล้ายกับเรื่องข้องใจ เหตุการณ์เลวร้ายนั้นไม่เคยเกิดขึ้นตั้งแต่แรก

                        มิโร่หวังให้ความดีของตนช่วยลบเลือนความชั่วร้าย...

                        คามิวรู้.... และเพราะรู้ในจุดนี้ยิ่งกว่าใคร จึงพยายามถอยห่างออกมา พร้อมกับคอยพร่ำบอกอีกฝ่ายทุกครั้งที่มีโอกาสว่าตนไม่ได้คิดแค้นเคืองกับสิ่งที่ชายหนุ่มทำอีกต่อไปแล้ว

                        ... แม้จะจำความเจ็บปวดเมื่อครั้งนั้นได้ไม่ลืม ...

                        ... แต่ทุกๆ ครั้งที่ได้อยู่กับมิโร่ ได้รับแต่สิ่งดีๆ ที่มิโร่มอบให้ ...

                        ... ความเจ็บปวดนั้นกลับเทียบไม่ได้เลย กับความสุขที่ได้รับ ...

                        ...มิโร่ไม่เคยคิดปล่อยมือจากเขา ยังคงหมั่นแวะเยี่ยมเยียน พาเขาออกไปเที่ยว พยายามสร้างเสียงหัวเราะที่จางหายไปให้กลับคืนมา ...

                        มาทำให้พื้นที่ที่ควรมีแต่ซางะ ผู้มีพระคุณต่อเขา... กลับถูกทดแทนด้วยใบหน้าหล่อเหลาจนเต็ม

                        เล็บสีแดงสดเป็นหลักฐานที่ดีชิ้นหนึ่ง ... เคยมีคนหลายคนสงสัย ว่าเหตุอันใด ชายชาตินักรบ หนึ่งในผู้เฝ้าวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งอาเธน่ากลับใช้เครื่องสำอางประทินโฉมของอิสตรี

                        แท้จริงแล้วเขาไม่ใช่ผู้เริ่ม... หากเป็นชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่ามีความงดงามที่สุดในแซงค์ทัวรี่ ฟิซซิส อโฟรดิเต ผู้ให้คำปรึกษาเรื่องเกี่ยวกับมิโร่โดยไม่จำเป็นต้องขอ ชายหนุ่มหน้าสวยแกมโศกเป็นคนยื่นขวดยาสีแดงสดสีเดียวกับที่ปรากฏอยู่บนนิ้วของเขาด้วยสายตาหมองๆ

            ‘ ยาทาเล็บอันนี้เป็นยาทาเล็บของแม่ของฉัน ’

                        แม่ของอโฟรดิเต เป็นหญิงสาวซึ่งมีรูปหน้าและรูปทรงที่งดงามดุจเทพวีนัสในตำนาน อโฟรดิเตซึ่งเป็นลูกชายคนเดียวรักนางยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ทว่าความงดงามนั้นหาใช่จะนำพาแต่สิ่งดีๆ ให้ บั้นท้ายของชีวิตนางจบลงด้วยน้ำมือของตนเองเพื่อหลบหนีจากเศรษฐีเฒ่าคนหนึ่ง

                        เธอเป็นคนเข้มแข็ง อโฟรดิเตมักกล่าวเช่นนั้น เธอมักพร่ำสอนอโฟรดิเตว่า การต่อสู้ที่สวยงามควรจะจบลงด้วยสิ่งที่เรียกความทรงจำที่ดี

                        ชื่ออโฟรดิเตที่อีกฝ่ายใช้อยู่... ก็เพื่อระลึกถึงผู้เป็นมารดา

            ‘ พวกนายเป็นเหมือนคู่หูกันไม่ใช่หรอ ? ไม่ลองทำอะไรที่ดูเข้าคู่กันหน่อยละ ? ’ เพราะนึกสนุกส่วนหนึ่ง ประกอบกับความคิดถึงผู้ที่จากไปเกินจะกล่าว จึงทำให้ฟิซซิสเซนต์ซึ่งในสมัยนั้นยังเยาว์วัยอยู่มาก คิดอยากจะหากิจกรรมสักอย่างที่พอจะทำให้หวนนึกไปถึงช่วงเวลาดีๆ ของตนและมารดา แรกสุดเด็กหนุ่มหน้าสวยเลือกที่จะทานิ้วชี้ข้างขวาก่อน รอให้แห้ง คามิวขยับมือไปมาอย่างสนใจ ‘ เหมือนมิโร่เลย ว่าไหม ? ’

                        คำว่า ‘เหมือน’ ไม่ได้สั่นคลอนจิตใจของเขาเท่าไรนัก เพราะเขาไม่เคยคิดชื่นชมเจ้าของชื่อถึงขนาดอยากจะเป็นเหมือนกัน อยากจะยกอีกฝ่ายไว้ให้เป็นที่ปลาบปลื้ม ทว่า...

            ‘ เหมือนกันแบบนี้ คล้ายกับจะเป็นการประกาศบอกเลยน้า~ ว่าพวกนายสองคนสนิทกันมากแค่ไหน ’

                        เพียงแค่นั้นก็หน้าแดงแล้ว...

                        เพราะส่วนลึกของหัวใจ.... มันบอก.... บอกว่าอยากทำอะไร... อะไรก็ได้ที่ทำให้ดูพิเศษ ไม่เหมือนคนอื่น... ไม่เหมือนกับเล่าหญิงสาวที่มิโร่เคยคบหา

                        หากสัญลักษณ์อันบ่งบอกถึงสายสัมพันธ์อันแนบชิดคือวงแหวนเกลี้ยงเกลา  แล้วมันจะเป็นการเห็นแก่ตัวไหม ถ้าเขาขอเพียงสิ่งนี้.... ขอเพียงเท่านี้เท่านั้นจากมิโร่

                        ความรู้สึกซึ่งพยายามขังไว้ให้อยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ ความรู้สึก... ซึ่งเป็นความปรารถนาของตัวมิโร่เช่นกัน

                        แต่... มิใช่กับญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่

                        ตระกูลของมิโร่เป็นตระกูลใหญ่ ....เป็นเชื้อสายเดียวในเขตศักดิ์สิทธิ์แซงทัวรี่ ที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษผู้ครองตำแหน่งสกอร์เปี้ยนเซนต์คนแรก คุณแม่ของมิโร่เองก็หวังจะให้บุตรชายเพียงคนเดียวของเธอเป็นผู้นำตระกูลต่อจากรุ่นของเธอ

                        หญิงสาวอาจสามารถทำใจยอมรับความรักระหว่างเพศเดียวกัน เพราะถูกปลูกสอนมาเช่นนั้น ทว่าเธอเองก็คงไม่อาจทำใจให้สายเลือดของสกอร์เปี้ยนเซนต์มาจบที่รุ่นของลูกของเธอ

            ‘ นั้นนายทำอะไรอยู่นะ คามิว !!! ’ ไม่ทันจะได้คิดไตร่ตรองหรือลบร่องรอยจากการเล่นสนุกของเซนต์ฟิซซิส ร่างสูงหนาของใครคนหนึ่งก็พุ่งเข้าโถมทับร่างผอมบางของคนผมแดงให้ล้มลงไปทางด้านข้าง เป็นเดือดเป็นร้อนให้คนเริ่มแผนการต้องรีบคว้าของกลางสุดหวงมาเก็บไว้แทบไม่ทัน ‘ ฉันอุตสาห์ไปหาถึงปราสาทที่ 11 ไม่เจอนาย ตามคอสโม่มาถึงได้มาเจอนายอยู่กับอโฟรที่ปราสาทราศีมีนเนี่ย ’

                        พูดรั่วเร็วแทบจะไม่ปล่อยโอกาสให้ใครคนอื่นได้พูด คามิวคลำหัวตัวเองปอยๆ รู้สึกคล้ายโดนสุนัขตัวใหญ่กระโจนใส่อย่างไรอย่างนั้น

            ‘ มิโร่... ลุกจากตัวฉันก่อนได้ไหม ’ ถึงหัวจะไม่กระแทกเพราะมือหนาเข้ามารองรับไว้ก่อนมันจะตกลงกับพื้น แต่การมาอยู่ในสภาพน่าเป็นห่วงต่อหน้าต่อหน้าสหายอีกคน มันน่าอายน้อยซะเมื่อไรกันละ...

            ทว่านอกจากจะไม่ฟังแล้ว มิโร่กลับหันไปให้ความสนใจในสิ่งอื่น นัยน์ตาสีแซฟไฟร์แลดูพราวระยับนัก เมื่อมองตรงไปยังเล็บสีแดงสด ‘ กำลังทาเล็บอยู่หรอ ’

                        เป็นตัวคนที่ถูกพลาดพิงถึงต้องรีบพยายามซ่อนมือเรียวของตนให้ออกจากสายตาคู่คม ทว่าไม่ทันแล้ว มิโร่ใช้ความเร็วที่มากกว่าจับมือของนั้นไว้ ลูบไล้เบาๆ อย่างอ่อนโยน

                        แว่บแรก .... คามิวรู้สึกหวาดกลัวนักหนา ... ว่ามิโร่อาจจะสงสัยในพฤติกรรมของเขาจนรู้ถึงสิ่งที่เขาไม่ต้องการให้อีกฝ่ายได้รับรู้ อย่างไรก็ตามทันทีที่มืออีกข้างสัมผัสกับเรือนผมสีเพลิง เสียงทุ้มนุ่มก็เอ่ยปากบอกในสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่า

            ‘ เหมาะกับนายดีนะ ’ พร้อมกับประกายเจ้าเล่ห์ สกอร์เปี้ยนเซนต์ถือวิสาสะใช้มือลูบไล้ไปตามโครงหน้าสวย ‘ วันเกิดปีนี้ฉันให้เจ้านี้เป็นของขวัญละกัน ’

                        แล้วเขาก็ได้รับยาทาเล็บสีแดงสดเป็นของขวัญอย่างที่ชายหนุ่มเอ่ยไว้จริงๆ เมื่อแรก ความเขินอายทำให้เขาไม่กล้าจะใช้มัน แต่หลังจากที่ได้ยินมิโร่บ่นลอยๆ ด้วยความน้อยใจว่า เขาใช้ของขวัญที่ได้รับจากคนอื่นเสมอ ... คนอื่นที่ไม่ใช่สกอร์เปี้ยน มิโร่ เขาก็อดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้

                        เล็บสีชมพูอ่อนจึงถูกแต่งแต้มด้วยสีทับทิมมานับจากนั้นเป็นต้นมา

                        เสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวดได้ดังขึ้นทำลายความคิดที่ทอดลอยไปอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด อาจารย์ฝึกหัดสะดุ้งตัวเล็กน้อย ดวงตาสีเลือดส่อแววเป็นห่วงชัดเจน เมื่อเห็นว่ามือที่เคยเป็นเนื้อหนังกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดโลหิต ไม่จำเป็นต้องถาม เขาก็พอรู้ว่าเด็กตรงหน้าคงพยายามใช้หมัดทำลายก้อนน้ำแข็ง แต่เพราะกะพลังคอสโม่ไม่ได้ แรงอัดจึงกลับมาทำร้ายตนเองอย่างที่เห็นอยู่นี้

            “ เจ็บมากไหม ? ” ถามไปด้วยเสียงเบาๆ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวในกระเป๋ากางเกงออกมาพันมือห้ามเลือดให้อีกฝ่าย หัวใจกระตุกเล็กน้อย.... เมื่อเห็นลายปักชื่อที่ไม่ใช่ชื่อของตนบนพื้นผ้าสะอาด

                        มิโร่....

                        แทบจะขาดการติดต่อไปเลย ... ด้วยเหตุที่ดินแดนแห่งนี้ค่อนข้างจะอยู่ห่างไกลกับเครื่องมือเทคโนโลยีต่างๆ สายสัญญาณโทรศัพท์ไม่อาจเข้าถึง ... จดหมาย... หรือการฝากพัสดุก็จำเป็นต้องขอร้องให้เด็กฝึกหัดหรือชาวแซงทัวรี่ซึ่งทำหน้าที่ส่งสารคอยช่วยเหลือ ไม่จำเป็นต้องบอกก็ควรจะรู้อยู่ว่าจำนวนคนที่สามารถปฏิบัติงานนี้มีน้อยมากแค่ไหน ถึงสมัยนี้ การกระจายงานจะช่วยลดความลำบากในหลายๆ ด้าน แต่การจะโยนงานซึ่งไม่มีความสำคัญอันใดกับความเป็นอยู่ของแซงทัวรี่ก็ดูจะเป็นการเห็นแก่ตัวไปซะหน่อย

                        วันเกิดของมิโร่ที่ผ่านมา... ไม่รู้ว่าเป็นเหตุบังเอิญหรือจงใจของผู้เป็นเคียวโกที่เรียกตัวเขากลับไปประชุมงานอย่างกะทันหัน จึงทำให้เขาได้เจอกับชายผู้มีเรือนผมสีทองสว่างไสวยิ่งกว่าสีทองใดๆ

                        อย่างไรซะ... เพราะคำสั่งที่กะทันหัน ประกอบกับในเขตหนาวไซบีเรีย แทบจะไม่มีของอะไรที่สามารถใช้เป็นของขวัญได้เลย เขาจึงไม่มีของอะไรให้มิโร่ในวันเกิด จำต้องมองหญิงสาวมากหน้าหลายตารุมล้อมมอบของขวัญให้กับชายหนุ่มอย่างทุกปี

                        และก็เป็นอย่างทุกครั้ง... ที่มิโร่ตอบปฏิเสธไป

            ‘ ของเยอะแยะ... น่าเสียดายออก ’ ลองพูดออกไปลอยๆ เมื่อเห็นมิโร่กลับมาที่ปราสาทมือเปล่า วันเกิดของมิโร่... วันเกิดของคนที่เคยรับของขวัญมากมายอย่างไม่อิดออดนั้น มาตอนนี้กลับเลือกรับของเฉพาะกับคนที่ตนให้ความสนิทสนมด้วยเท่านั้น

            ‘ มันไม่มีที่เก็บ ’ พูดติดตลกออกไป ทว่าคามิวไม่ยิ้ม ความที่เป็นคนยิ้มยากและติดจะเย็นชาทำให้เขาไม่ค่อยจะแสดงความรู้สึกทางสีหน้าเท่าไรนัก แต่กับมิโร่....

            ‘ ขอโทษนะ ที่ไม่ได้เตรียมของให้ ’ ความเป็นมนุษย์ที่หายไปคล้ายจะกลับคืนมา ช่วงเวลาแห่งความรู้สึกที่เหมือนถูกหยุดเอาไว้กลับเริ่มเคลื่อนไหว น้อยครั้งที่คามิวจะรู้สึกผิดจากการกระทำอันเกิดจากความไม่เจตนา แต่ครั้งนี้เขารู้สึกจริงๆ ‘ รอก่อนได้... ’

                        กลับเป็นนิ้วเรียวที่ยื่นเข้ามาปิดปากเขาเอาไว้ ประหนึ่งสั่งให้หยุดพูดถึงทุกสิ่ง คามิวทำตามนั้นอย่างว่าง่าย ใช้สายตามองริมฝีปากได้รูปที่ค่อยๆ ยักขึ้น

            ‘ ยิ้มสิ ’

                        หากนี้คือคำสั่ง... เขาคงไม่คิดจะทำตาม... ทิฐิเป็นตัวกำหนดให้เป็นเช่นนั้น ทว่าทั้งนัยน์ตาอ่อนแสง ท่าทีที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนแฝงความเว้าวอนอย่างที่เขาไม่เคยได้รับจากใครกลับเป็นตัวกำหนดให้ริมฝีปากบางๆ คลี่ขึ้นโดยอัตโนมัติ

                        ร่างของคามิวถูกกดกอดเข้าไปในอ้อมแขนของคนที่คิดถึงสุดใจทันที

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

                        เสียงเปรี้ยะๆ จากถ่านหินดังขึ้นทุกครั้งที่สะเก๊ตไฟกระทบกัน ในบ้านพักหลังเล็กๆ ที่มีเพียงห้องนอน 2 ห้อง ห้องครัว และห้องรับแขก ความร้อนถูกจุดขึ้นบนเตาผิงเพื่อมอบความอบอุ่นให้สิ่งมีชีวิตภายในบ้าน คามิวยิ้มนิดๆ ... เอ็นดู... เด็กหนุ่มผมเขียวร่างสูงที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนโซฟาห้องรับแขก สถานที่ที่อบอุ่นที่สุดภายในบ้าน

            ‘ ไม่ห่มผ้า เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ’ คิดแล้วก็เดินหายเข้าไปในห้องนอนของอีกฝ่าย ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับผ้าห่มหนานุ่มในมือ อควอเรียสเซนต์ค่อยๆ ใช้ผ้าผืนนั้นคลุมร่างสูงโปร่ง... วันนี้เขาค่อนข้างจะให้ไอแซ๊คฝึกหนัก ไม่แปลกที่จะเหนื่อยจนไม่ได้สติขนาดนี้

                        ยืดแขนยืดขาครู่หนึ่ง ตัวเขาก็เดินเลยออกไปนั่งบนโซฟาบุหนังสีน้ำตาลเข้มอีกตัวข้างๆ ใช้หางตาปรายมองเหล่าซองจดหมายและกล่องของขวัญบนโต๊ะก่อนจะถอนหายใจ หยิบจดหมายซองแรกขึ้นมา

            ‘ Happy Birthday นะคามิว ฉันเห็นว่าอากาศที่โน้นคงจะหนาว เลยส่งครีมกันผิวแห้งมาให้ เอาไปใช้กับลูกศิษย์ของนายนะ เชื่อว่าถ้านายเคยผิวแตกเพราะอากาศหนาวแล้วละก็ นายจะไม่อยากผิวแตกอีกเลยละ จากอโฟรดิเต ’

                        ช่างเป็นของขวัญซึ่งสมตัวคนให้นัก อโฟรดิเตเป็นคนละเอียด ใส่ใจกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ซ้ำยังรู้ดีว่าคนอย่างเขาไม่มีทางจะซื้อครีมบำรุงผิวใช้เองเป็นแน่ ทว่าในเขตอากาศหนาว การมีมันไว้ก็ช่วยป้องกันการแสบผิวจากอากาศแห้งๆได้เป็นอย่างดี

                        นอกจากนี้ตัวซองจดหมายยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของกุหลาบแดง ... ไม่ใช่เดมอนโรส แต่เป็นดอกกุหลาบปกติทั่วไป ที่อีกฝ่ายบอกว่าเหมาะกับเขา

            ‘ สุขสันต์วันเกิด จากชูร่า ’

                        รายนี้คงไม่สามารถพูดได้ว่าเป็นจดหมาย เพราะมันเป็นการ์ดสีขาวลายทองดูมีรสนิยม เขียนข้อความสั้นๆ ตามประสาคนเงียบขรึมอย่างแคปริคอร์น ชูร่า .... โกลด์เซนต์ผู้ได้ชื่อว่ามีความจงรักภักดีต่อองค์เทพีมากที่สุด คามิวนึกถึงใบหน้านิ่งๆ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ของชายหนุ่มผู้นี้นัก ทั้งเส้นผมและนัยน์ตาสีรัตติกาล ไม่อยากจะเชื่อว่าอีกฝ่ายจะจำวันเกิดของคนที่ออกมาทำงานยังที่ห่างไกลอย่างเขตไซบีเรียแห่งนี้ได้ ... ของขวัญที่ชูร่าส่งมาให้เป็นผ้าพันคอไหมพรมสีดำนุ่มๆ จากสภาพคามิวคิดว่าคงเป็นคนส่งที่ถักมันขึ้นมา

            ‘ สุขสันต์วันเกิด ขอให้ปีนี้เป็นปีที่มีความสุขของเจ้านะ คามิว จากเคียวโก ’

                        ถึงซองนี้ ใบหน้าที่แทบจะไม่ค่อยยิ้มอยู่แล้วกลับยิ่งหมองลงยิ่งกว่าเดิม ... จดหมายลงชื่อเคียวโก... ไม่ใช่ชื่อท่านชิออน... และซางะ...

                        แม้ตัวคนเลือกและคนส่งอาจจะเป็นรุ่นพี่ที่เขาให้ความชื่นชมตลอดมา ทว่าพอนึกถึงสภาพที่เป็นอยู่ในตอนนี้... ในอกของคามิวก็เหมือนมีลูกตุ้มถ่วงไว้

                        การต้องแสร้งทำตัวเป็นคนอื่น... ใครสักคนที่ไม่ใช่ตนเอง ไม่สามารถเอ่ยปากบอกใครได้ ไม่สามารถทำความสนิทสนมกับใครได้ มันทรมานแค่ไหน... แม้เขาจะไม่เคยประสบ ทว่าก็พอรู้.... ว่ามันคงเจ็บปวดมาก

                        ... ของขวัญที่ซางะส่งมาให้ เป็นหนังสือเก่าที่เขาเคยบ่นว่าอยากได้เมื่อสมัยที่ยังอยู่ด้วยกัน ... ชายหนุ่มไม่เคยลืม...

                        เขารู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของชายหนุ่มนัก ทว่า... มันก็เท่านั้น เมื่อในตอนนี้เขารู้แล้วถึงอะไรที่สำคัญกว่า ... ภาพดวงหน้าคมคายหล่อเหล่าของชายหนุ่มราศีพิจิกลอยเข้ามาในหัวโดยพลัน

                        ... ไม่มีของขวัญจากมิโร่ ...

                        ก็ไม่แปลกหรอก .... ในเมื่อตอนวันเกิดมิโร่ ... เขาเองก็ยังไม่ได้ให้เลยเหมือนกัน ...

                        แค่รอยยิ้มจะเป็นของขวัญวันเกิดให้กับคนที่ได้รับของขวัญมากมายนั้นได้อย่างไร ... คามิวพยายามปลอบตัวเอง ... หากเหมือนเป็นการตอกย้ำมากกว่า

                        ... ไม่ใช่ว่าเขาต้องการได้รับของขวัญจากมิโร่... ของที่ได้ชื่อว่าเป็นสิ่งภายนอกล้วนไม่มีความสำคัญอันใดกับคนที่ไม่เคยสนอะไรนอกจากหนังสือเช่นเขา ... สิ่งเดียวที่เขาอยากได้... มีเพียง... การต่อติดของคนที่คิดถึงสุดใจ

                        คนเรามักใช้เทศกาลพิเศษเป็นเหตุผลในการสังสรรค์ พบเจอ และทำในสิ่งที่ตนอยากทำ ...  เขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ....

                        อยากจะใช้... คำว่า ...วันเกิด... เป็นเหตุผลให้มิโร่เขียนจดหมายมา...

                        ...อยากจะรู้... ข่าวคราวความเป็นไปของอีกฝ่ายบ้าง ...

                        ทว่าอีกฝ่ายคงไม่คิดเช่นเดียวกับเขา บางทีสำหรับตัวชายหนุ่มเองอาจจะเห็นวันนี้เป็นเพียงวันหนึ่งในเดือนกุมภาพันธ์ หาความสำคัญอันใดไม่ได้

                        เพราะมันไม่ใช่วันแห่งความรัก ที่มิโร่จะได้รับช๊อคโกแลตและดอกไม้มากมายอย่างวันวาเลนไทน์

                        เพราะมันไม่ใช่วันเทศกาลสนุกสนานอย่างที่มิโร่ชื่นชอบอย่างวันคริสต์มาส

                        เพราะมันเป็นวันเกิดของเขา ... คนที่ดีแต่ทำให้มิโร่เสียใจ คนที่ไม่เคยจะตอบสนองความต้องการของมิโร่ได้

                        ไม่แปลกถ้ามิโร่จะเบื่อ จะไปหาใครที่สามารถมอบสิ่งที่ชายหนุ่ม ‘ต้องการ’  ใครสักคนที่จะทำให้ตระกูลสกอร์เปี้ยนเซนต์ดำเนินต่อไป ไม่หยุดอยู่ที่รุ่นปัจจุบัน

                        สาบานได้ว่าเขาไม่ได้คิดแค้นเคืองหรือประชดประชัน ... ออกจะเข้าใจด้วยซ้ำ ... ความที่เติบโตมาโดยไร้ผู้เลี้ยงดูประคบประงม ทำให้ตัวเค้าค่อนข้างจะมีความเป็นผู้ใหญ่เกินตัว พวกอารมณ์ความรู้สึกไร้สาระอย่างการหึงหวง หากปรับสภาพจิตใจของตนได้ เขาก็สามารถกำจัดมันไปได้เช่นกัน

                        แม้วันเกิดปีนี้จะเป็นปีที่ดูเหงาหงอยกว่าทุกปีก็ตาม ...

                        คามิวลุกยืนขึ้นเต็มความสูง รวบรวมทั้งซองจดหมายและของขวัญขึ้น คิดจะเอาไปวางไว้ในห้อง แอบนึกยินดีที่ของขวัญเพิ่งถูกนำมาส่งหลังจากที่ลูกศิษย์ของเขาได้หลับไปแล้ว ทำให้เขาไม่ต้องตอบคำถามอะไรให้มากมายนัก

                        ทว่าขณะเดินกลับไปที่ห้องพักของตน สายตาสีแดงสดกลับปรายไปเห็นเงาตะคุ่มนอกบ้าน คิ้วเรียวพลันขมวดเข้าหากัน หมีงั้นหรอ ?

                        เร็วเท่าความคิด เขารีบวางของในมือลงกับโต๊ะ ก่อนจะรีบสาวเท้าเปิดประตูออกไป ถึงแม้มันจะยังไม่ได้เข้ามาทำอันตรายก็ตาม ทว่า หากปล่อยไว้ เขาก็เกรงว่ามันจะทำลายบ้านบ้านของเขาเพื่อหาอาหารเช่นกัน ...

                        ทางที่ดี เขาควรจะพามันออกไปห่างๆ จากที่บริเวณนี้

                        ไอแซ๊คเพิ่งจะฝึกได้ไม่นาน ... ซ้ำยังเยาว์วัยนัก ไม่มีทางจะสู้กับสัตว์ตัวใหญ่ๆ อย่างหมีได้แน่

                        เพราะคิดเช่นนั้น ร่างผอมบางของอควอเรียสเซนต์จึงปรากฏขึ้นที่หน้ากระท่อมไม้ของตนเอง ... ไม่ลืมเลยที่จะลงกลอนล๊อคประตู สายตาสอดส่องไปทั่วอาณาบริเวณ

                        คล้ายจะได้ยินเสียงคำรามร้องดังของสัตว์สี่เท้าน่ายำเกรง คามิวค่อยๆ เดินตรงไปข้างหน้า เป็นจังหวะเดียวกันที่สัตว์ป่าได้พุ่งตรงเข้ามา ชายหนุ่มยกแขนตนขึ้นเหนือหัว รวบรวมไอเย็นไว้บนมือก่อนจะ

            “ ฟรีชชิ่ง คอฟฟิน !! ”

            “ สกาเล็ต นีดเดิ้ล !!! ”

                        เศษน้ำแข็งซึ่งก่อตัวครอบคลุมร่างของหมีเพราะพลังของเขา พลันแตกสลายกระจายเป็นเศษผลึกทันทีที่แสงสีแดงสดซึ่งพุ่งมาจากทางด้านหลังของสัตว์ป่าขนสีขาวตัวนั้น หัวใจของคามิวคล้ายกับจะลิงโลด เมื่อเห็นร่างของใครคนหนึ่งอยู่ไม่ไกล

            “ มิโร่ !!! ”

            คามิวตะโกนชื่ออีกฝ่ายเสียงดังลั่น ไม่สนร่างของสัตว์ป่าที่ค่อยๆ ล้มตัวลงจากอาการชาเพราะพิษแมงป่อง ตาของมันเหลือกค้าง จ้องมองคนสองคนด้วยความโกรธ “ นายมาที่นี้ได้ยังไง !? แล้วแซงค์ทัวรี่... ” เพราะความประหลาดใจระคนดีใจทำให้คนที่ปกติจะสุขุมกลับละทิ้งนิสัยเดิมของตนเสียสิ้น ขาเรียวรีบสาวเท้าย่ำกองหิมะเข้าไป ไม่สนใจสิ่งมีชีวิตอีกหนึ่งที่กำลังรอจังหวะ ทันทีที่คามิวเดินเข้าไปจนใกล้กับระยะอุ้งเท้า มันก็รวบรวมแรงทั้งหมดตวัดตบขาเล็กๆ อย่างรวดเร็ว !!

            “ ค... คามิว !! ”

                        เสียงที่ตะโกนเรียกก็แสนแหบแห้ง ทว่าใจทั้งใจที่เห็นร่างผอมบางของอควอเรียสลอยละล่องไปชนกับไม้สนขนาดใหญ่นั้นเจ็บมากกว่า นัยน์ตาสีแซฟไฟร์ซึ่งมักจะทอดสายตาอ่อนโยนในช่วงหลังๆ พลันถูกย้อมด้วยสีแดงอีกครั้ง

                        ไม่จำเป็นต้องรีรออะไรอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่วันที่มิโร่สัญญากับตนว่าจะปกป้องดูแล ทนุถนอมร่างผอมบางร่างนี้ เขาก็ตัดสินใจว่า หากมีใครที่คิดจะทำร้ายคามิว ... เขาจะไม่มีวันปล่อยมัน !!

                        คอสโม่ทั้งหมดถูกนำมารวมไว้ที่ปลายนิ้วโดยพลัน

            “ สกาเล็ต นีดเดิ้ล อันทาเลส !! ”

            “ โฮก~ ! ”

                        เสียงโหยหวนด้วยความทรมานจากพิษบาดแผลดังก้องไปทั่วพื้นน้ำแข็งเขตหนาวแห่งไซบีเรีย เล็บสีแดงสดอาบพิษแทงเข้าไปยังจุดหัวใจแมงป่องบนร่างของหมีขาวซึ่งสิ้นชีพหลังจากนั้นเพียงเสี้ยววินาที

                        ตามปกติ... หากเป็นรายอื่น ... มิโร่คงจะมอบทางเลือกให้คู่ต่อสู้ว่าจะยอมตายหรือจะยอมจากไป... ทว่าบทลงโทษสำหรับคนที่ทำร้ายสิ่งสำคัญของเขา ...

                        มีเพียงความตายเพียงอย่างเดียว

                        ไม่มีเวลาให้รออะไรอีกแล้ว มิโร่พาร่างซึ่งเริ่มล้าเพราะการเดินทาง ประกอบกับปฏิบัติหน้าที่ที่องค์เคียวโกมอบหมายให้ก่อนจะเดินทางมายังทุ่งน้ำแข็งกว้างแห่งนี้ ไปหาคนอีกคนที่ยกมือขึ้นกุมหัวอย่างมึนๆ ใช้สายตาพิจพิจารณาร่างบอบบางของอควอเรียสเซนต์เสร็จแล้วก็ถอนหายใจออกมา ... นึกยินดีที่อีกฝ่ายไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากเท่าไรนัก

            “ นาย... ไม่สบายหรอมิโร่ !!! ” คามิวถามขึ้น หลังจากที่อีกฝ่ายใช้มือไล้ไปตามใบหน้าของเขา ...ดวงหน้าคมคายมาวันนี้กลับดูแดงเรื่อผิดปกติ ทั้งผิวกายยังร้อน.... ร้อนกว่าทุกวันที่เขาเคยได้สัมผัสมา

                        ทว่า... มิโร่กลับยิ้ม...

            เพียงเท่านั้น ก่อนสติที่เหลืออยู่ของสกอร์เปี้ยนเซนต์จะดับวูบ มิอาจได้ฟังเสียงร้องเรียกที่อยู่ใกล้ๆ แต่เหมือนไกลนั้นเลย

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

                        เปลวเพลิงถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง ณ ห้องที่เคยมืดสนิท

                        ในบ้านกระท่อมไม้หลังเล็กๆ หลังจากที่เจ้าของบ้านได้พยุงร่างของชายหนุ่มที่ไม่ได้สติเข้ามานอนพักในห้อง เขาก็รีบหาผ้าห้มหนาๆ เท่าที่จะหาได้มาห่มให้กับคนที่ปกติมักจะอยู่ในเขตอบอุ่นออกร้อนอย่างประเทศกรีก ใบหน้างามไม่ลดแววกังวลลงเลยยามที่ใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช๊ดไปตามโครงหน้าคมคาย แลดีใจนักหนา เมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อของเขา

            “ คะ... คามิว ” พร้อมทั้งมือยังปัดป่ายไปทั่วราวกับต้องการจะหาเจ้าของชื่อนั้น โดยไม่รู้ตัว... หัวใจของอควอเรียสเซนต์คล้ายจะพองตัว จับมือของชายหนุ่มบีบตอบกลับไป

            “ ฉันอยู่นี่ มิโร่ ”

            ดุจมีเวทมนตร์ในน้ำเสียง แพขนตาสีทองขยับครู่หนึ่งก่อนจะเปิดออกให้เห็นนัยน์ตาสีแซฟไฟร์อันอ่อนล้า ทว่าทั้งๆ ที่ดูระโหยโรยแรงขนาดนั้น เจ้าของดวงตาสีฟากฟ้ากลับพยายามยันกายลุกขึ้นมา เป็นเดือดเป็นร้อนให้อควอเรียสเซนต์ต้องใช้มือกดไหล่หนาให้ลงไปนอนพัก “ นายพักก่อนเถอะ มิโร่ นายมีไข้... ”

            “ วันนี้วันที่เท่าไรหรอ คามิว ”  นอกจากจะใช้แรงฝืนต้านแล้ว ยังพูดขัดออกมาโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านได้เอ่ยจบ... กระนั้น... แทนที่จะโกรธ... หัวใจของคามิวกลับคล้ายจะเต้นถี่รัวขึ้น...

                        เขาไม่ใช่คนโง่... ที่ถึงขนาดนี้แล้วจะไม่รู้ถึงเหตุผลการมาของคนที่เกลียดอากาศหนาวเย็นยิ่งกว่าใคร  

            จำต้องรอให้อีกฝ่ายเอ่ยถามซ้ำสอง คามิวจึงตอบ  “ …วันที่ 7... ”

                        วันเกิดของเขา ... วันเกิดของคนที่ดีแต่ทำร้ายมิโร่ ...

                        ... วันเกิด... ของคนที่มิโร่แคร์... ยิ่งกว่าใคร ...

                        แล้วเขาก็ได้เห็น... รอยยิ้มที่สว่างไสว ... รอยยิ้ม... ที่มาจากใจของคนๆ หนึ่ง รอยยิ้ม... ที่บอกว่ามีความสุข

            “ ดีจริงที่มาทัน ... ” ไม่เพียงพูด ยังถอดชุดเกราะส่วนอกของตนออก คิ้วเรียวสีแดงสดขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นึกสงสัยในการกระทำของชายหนุ่ม

                        อย่างไรก็ตาม... ทันทีที่กล่องของขวัญขนาดเท่าฝ่ามือเป็นประจักษ์สู่สายตา... ขอบตาคู่สวยก็คล้ายกับจะร้อนขึ้น

                        ยิ่งเมื่อได้ยินคำที่อยากได้ยินที่สุดจากปากของคนที่อยากให้พูดให้ฟังที่สุดด้วยแล้ว ...

            “ สุขสันต์วันเกิดนะ... คามิว ”  

                        ไม่จำเป็นต้องจัดงานวันเกิดหรูหรา...

                        ไม่จำเป็นต้องได้รับของขวัญราคาแพง...

                        เพียงแค่ได้อยู่กับกับคนที่อยากอยู่ด้วยมากที่สุด...

                        ... มิโร่ก็ได้รับรอยยิ้มนิดๆ ... หากสว่างไสวในใจเป็นการตอบแทน ...

            “ ขอบคุณนะ... มิโร่ ”

                        …

                        ……

                        …

                        ชั่วชีวิตนี้ฉันไม่เคยต้องการได้รับอะไรจากใคร ...

                        นอกจากรอยยิ้มของนาย...

                        สิ่งที่มีค่าของฉัน...

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

.

.

…

…..

.

.

            “ ไม่เปิดดูหรอ ? ” มิโร่ถามย้ำขึ้นมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายเพียงหยิบกล่องของขวัญสีฟ้าที่ได้วางไว้บนตักเฉยๆ คามิวทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลือกคำตอบที่คิดว่าดูเหมาะสมที่สุด

            “ ไว้เปิดพรุ่งนี้ ” พร้อมๆ กับใช้มือดันแผ่นอกกว้างให้ลงไปนอนตามเดิม สกอร์เปี้ยนเซนต์หัวเราะนิดๆ อาการแบบนี้... กำลังอายอยู่สินะ “ ส่วนนาย ตอนนี้นอนได้แล้ว ”

            “ ฉันอยากเห็นนายเปิดของขวัญก่อน ” ไม่พูดเปล่า ยังฝืนตัว ไม่ยอมลงไปนอนตามที่เจ้าของบ้านต้องการ “ อยากรู้ว่าของขวัญที่ฉันเลือกให้ปีนี้จะถูกใจนายหรือเปล่า ”

            “ ก็เห็นถูกใจทุกปี ” คามิวบ่นอุบ... มิโร่มักจะสังเกตทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา ... ขนาดหนังสือที่ว่ามิโร่เกลียดแสนเกลียดแล้ว หากเห็นว่าเขาชอบ มิโร่ยังไปถามหาผู้รู้มาสอบถามเลย “ ไม่ต้องมาดูฉันเปิดให้ลุ้นเล่นหรอก ”

                        ทว่าสำหรับคนที่มักจะถูกตามใจอย่างมิโร่ มีหรือที่จะฟังคำของเขา นัยน์ตาคู่คมจ้องมองใบหน้าใสนิ่งๆ ไม่พูด หรือโวยวายอะไรทั้งนั้น แค่มอง... นิ่งๆ ... เท่านั้นเอง

            “ … ตกลง ” เป็นอควอเรียสเซนต์ที่ต้องยกมือยอมแพ้ ทั้งๆ ที่หากเป็นในยามปกติ เขาก็คงปล่อยให้อีกฝ่ายเลิกราไปเอง แต่ในตอนที่มิโร่กำลังไม่สบาย การจะปล่อยให้คนที่ดื้อยิ่งกว่าใครคนนี้ไป ก็คาดว่าคืนนี้ทั้งคืนคงจะไม่ได้พักผ่อนกันเป็นแน่ “ แต่สัญญาก่อนได้ไหม? ว่าพอเปิดของขวัญเสร็จแล้วนายจะรีบพักผ่อน ”

            “ อืม เปิดสิ ”

                        .... ฟังจากน้ำเสียงแล้วรู้สึกไม่น่าไว้วางใจอย่างไรก็ไม่รู้ คามิวลอบถอนหายใจ ก่อนจะออกแรงดึงโบผูกของขวัญสีทองแลดูหรูหราออก แล้วค่อยๆ แกะกระดาษห่อของขวัญ ทุกกริยาเต็มไปด้วยความทนุถนอมราวกับเป็นสิ่งมีค่า ไม่ต้องการแม้แต่จะให้มีรอย...

                        อควอเรียสเซนต์ดูเย็นชาแค่ภายนอกเท่านั้นแหละ ...

                        ภายในเป็นคนอ่อนโยนมากแค่ไหน... มิโร่อดภูมิใจในตนเองไม่ได้ที่เป็นคนค้นพบข้อเท็จจริงนี้ก่อนใคร

                        หลังจากที่ได้รับของขวัญแล้ว คนหลายคนคงจะทิ้งขว้างกระดาษห่ออย่างไม่ใยดี ... แต่นั้นไม่ใช่สำหรับคามิว

                        คามิวจะเก็บกระดาษห่อไว้กับการ์ดเสมอ ไม่จำเป็นต้องบอก เขาก็พอรู้ว่า คามิวไม่ได้คิดว่าของขวัญคือของที่อยู่ข้างใน แต่ของขวัญคือ น้ำใจจากผู้ให้ต่างหาก

                        ดังนั้นคงไม่แปลกหากคามิวจะตอบรับน้ำใจเหล่านั้นด้วยการเก็บสิ่งของที่ได้รับอย่างดีที่สุด ...  

                        ไม่นานของข้างในก็ปรากฏสู่สายตา ...

            มันคือขวดน้ำหอมแก้วสีแดงสด ทำเป็นรูปทรงคล้ายเพชร ตรงฝาเปิดถูกแกะสลักเป็นลวดลายคล้ายปีก คามิวมองมันสลับกับมิโร่ “ มิโร่ นี่มัน... ”

            “ Fire Seduction นายจำชื่อนี้ได้ไหม ? ” คามิวพยักหน้า.... เขาจำได้ ... จำชื่อกลิ่นน้ำหอมที่มิโร่ใช้ได้... ยังจำได้ว่าขวดของมันมีสีฟ้าเช่นเดียวกับสีนัยน์ตาของอีกฝ่าย... สีที่ตรงข้ามกับชื่อของมันโดยสิ้นเชิง  “ Aqua Attraction  เป็นชื่อของน้ำหอมกลิ่นนี้... เป็นน้ำหอมคู่กับน้ำหอมของฉันนะ ”

                        ของขวัญสำหรับผู้หญิง... ทั้งๆ ที่โดยปกติแล้วเขาจะนึกรังเกียจ... แต่ตอนนี้เขากลับไม่รู้สึกเช่นนั้นเลย

                        หรือแท้จริงแล้ว... มิโร่จะรู้มาตลอด... ถึงสาเหตุที่เขาทาเล็บสีแดง...

                        ... เพราะไม่อาจเคียงคู่... จึงขอเพียงเคียงข้าง...

                        ... เพราะไม่อาจบรรจบกัน... อย่างน้อยจึงขอเป็นดั่งเส้นขนาน ...

                        … แต่ว่า ...

            “ ก็ดีนะ ฉันชอบอิมเมจที่มันดูขัดๆ กันแบบนี้พอดี ”

                        สิ่งที่ตอบออกไป... มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

            “ ถึงฉันจะว่าว่าเอาน้ำหอมคู่มาให้แบบนี้มันดูแปลกๆ แต่ไม่เป็นไรหรอก ก็เรา.. เป็นเพื่อนกันนินะ ”

                        ตอกย้ำ... ให้มันลึกลงไป... ให้มันดำดิ่ง... ตราตรึงยิ่งกว่าความรู้สึกใดในหัวใจ

                        อย่างน้อยมิตรภาพก็ไม่มีวันสูญสลาย ...

                        แบบนี้... ดีที่สุดแล้ว

                        เขาไม่ได้รักมิโร่ ... สิ่งที่เขารู้สึกในตอนนี้เป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบของคนที่ไม่มีใคร นอกจากนี้สิ่งที่มิโร่ทำกับเขาเป็นสิ่งที่ไม่อาจให้อภัยได้แม้กาลเวลาจะพ้นผ่าน

            “ ว่าแต่นายจะนอนหรือยัง ”

                        รีบนอนเถอะ... ก่อนที่กำแพงที่ฉันบรรจงสร้างจะแหลกสลาย

            “ ฉันเปิดของขวัญนายแล้ว ตามสัญญา มิโร่... นอน ”

                        ปิดตาของนายซะ... อย่าให้มันได้เห็นความอ่อนแอในตัวฉัน

            ทว่ามิโร่ยังคงใจร้าย... ดวงตาสีฟ้าใสมองเขานิ่งๆ พลางยื่นมือมาจับแขนเรียว  “ อากาศที่นี่หนาว ”

            “ … ไม่คิดจะมอบความร้อนให้ฉันหน่อยหรอ ”

                        ดุจวิดีโอเทปที่ถูกกรอ...

                        คล้ายคลึงเหมือนกับได้ยินประโยคอันคุ้นเคยนี้มาจากที่ใดอันแสนไกล

            เขาสะบัดมือมิโร่ทิ้งราวกับต้องของร้อน มองหน้ามิโร่อย่างไม่เชื่อสายตา... แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น มิโร่ก็กลับมาเป็นแบบเดิม  “ เป็นหมอนข้างให้หน่อยสิ อากาศที่นี่หนาว นอนเบียดๆ จะได้อุ่น เพื่อนกันไม่ต้องอายหรอก ” พูดไปทั้งๆ ที่ยิ้ม หากดวงตาไม่ได้ยิ้มไปด้วยเลย นัยน์ตาสีแดงสดมองใบหน้าที่แดงเพราะพิษไข้แล้วก็ใช้เวลาปรับอารมณ์ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

            “ นอนกับนาย ฉันได้ติดหวัดพอดี ” คำพูดตรงข้ามกับการกระทำ เพราะรู้ดีว่าผ้าห่มเพียงแค่นั้นคงไม่ช่วยทำให้คนขี้หนาวอบอุ่นได้ ด้วยความเป็นห่วงทำให้คามิวลุกขึ้นสะบัดผ้าห่มลงไปนอนหันหลังให้กับมิโร่ “ รีบๆ นอนละ อย่ากวน พรุ่งนี้ฉันมีสอน ” สิ้นเสียง... เขาก็รู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนจากร่างกายของคนอีกคนที่สอดเข้ามาทางด้านหลัง วงแขนแกร่งค่อยๆ สอดเข้ามาใต้ร่างของเขาพร้อมๆ กับที่แขนอีกข้างได้วางพาดลงมา รับรู้ได้ว่ามิโร่ถอดชุดคล๊อธของตนเองไปแล้ว... หรือหากจะพูดก็คือสั่งให้คล๊อธออกจากร่างไปประกอบตัวอยู่ตรงมุมเตียงนั้นเอง 

                        นึกอยากจะหันกลับไปมองหน้าของคนที่เข้ามาโอบกอด... ทว่าพอคิดถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางและพิษไข้ของอีกฝ่าย คามิวก็ตัดสินใจนอนนิ่งๆ ไม่อยากกวนการพักผ่อนของชายหนุ่มมากไปกว่านี้

                        แม้คืนนี้... เขาอาจจะหลับไม่ลงเลยก็ตาม  

            ....

            …………

            …..

                        มิตรภาพนะไม่มีวันสูญสลายหรอก ...

                        แต่สิ่งที่เขาต้องการ... ใช่มิตรภาพแน่หรือ

...  Really END ...

( TBC in my next fic >< !!! )

==================================================== 

>< HBD น้า คามิว ~~ 

ปล. แปะรูป