mini_mummy_noel

            เขามักจะเห็นอีกฝ่ายอยู่ในกองสมุดหนาๆ อยู่เสมอ ...

                                ทั้งเส้นผมยาวสลวยสวยสีแดงดุจแพรไหมที่ยาวละพื้นทุกครั้งที่อีกฝ่ายนั่งลงกับพื้นยามใช้ความคิด เพื่อวิเคราะห์เนื้อหาในหนังสือที่เขาไม่คิดว่ามันจะน่าอ่านตรงไหน ทั้งนัยน์ตาสีแดงเพลิงหลังกรอบแว่นซึ่งเป็นประกายทุกครั้งเมื่อได้เห็นตัวอักษรต่างๆ บนกระดาษเก่าๆ ... ทั้งเรียวนิ้วยาวที่ค่อยๆ พลิกหน้ากระดาษไปยังหน้าถัดไป ทุกอากัปกริยานั้น ... ช่างงดงาม ... และสูงส่ง ...

                                เขาไม่ค่อยเห็นอีกฝ่ายคลี่ริมฝีปากยิ้มให้คนอื่นมากนัก ทว่า... ก็บ่อยเหลือเกิน ที่เขามักจะเห็นอีกฝ่ายยิ้มให้กับเนื้อหาในหนังสือที่เขาไม่คิดว่าจะหาเรื่องอะไรสนุกได้

                                ทั้งๆ ที่เด็กผู้ชายส่วนใหญ่มักจะชอบออกแรงมากกว่าใช้สมอง กระนั้นเขาก็ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายได้ใช้เวลาว่างในการเล่นกีฬากับเพื่อนๆเท่าใดนัก จะว่าด้วยไม่ชื่นชอบการออกกำลังโดยใช่เหตุหรือเพราะจำเป็นต้องเข้าไปช่วยงานองค์พระประมุขเคียวโกเซจิก็ตาม

            “ ไง เดเจล ! วันนี้ก็ไปช่วยงานเคียวโกอีกแล้วหรอ ? ” มีไม่น้อยเลยที่เขาจะตะโกนเรียกชื่อถามอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าร่างผอมบางนั้นกำลังมุ่งหน้าตรงไปยังเขตวิหาร 12 ราศี ด้วยความที่อีกฝ่ายเป็นคนฉลาดหลักแหลม ประกอบกับเป็นเซนต์ที่มีความสุขุมรอบคอบที่สุด จึงไม่แปลกเลย ถ้าวันทั้งวันของเดเจลจะเป็นการคลุกอยู่กับกองหนังสือไม่ก็ช่วยงานเคียวโก

                                กระนั้น ... ถึงจะได้ชื่อว่าสุขุมรอบคอบ ก็ใช่ว่าอีกฝ่ายจะไม่มีความรู้สึกเฉกเช่นมนุษย์ทั่วไป แม้คนส่วนใหญ่มักจะนิยามเซนต์แห่งอควอเรียสผู้นี้เป็นผู้ที่เย็นชา ไร้อารมณ์ ทว่าเพียงแค่เขาได้เห็นใบหน้างามใสเบือนมาทางเขา เขาก็คล้ายกับรู้สึกได้ถึงแววไม่พอใจในสายตาคู่นั้น

                                เดเจลคงไม่ใคร่ชอบขี้หน้าเขาเท่าไรนัก

                        ความสัมพันธ์ของพวกเขา... ไม่มีวันบรรจบกันได้

                                หลายอย่างตรงกันข้ามกันเกินไป หรือหากพูดจริงๆ แล้ว ทุกสิ่งที่เขาเป็นนั้นตรงข้ามกับอีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง

                                เดเจลนั้นสูงส่ง ... ทั้งดวงหน้า ท่าทางกริยา ... ราวกับเทพีบนพื้นสวรรค์ลงมาโปรย ...

                                และเขา ... ก็เปรียบดั่งคนเดินดินที่อยากได้เทพีมาไว้ในครอบครอง....

                                แทนที่จะเป็นองค์เคียวโก ... เขาอยากให้อีกฝ่ายมาอยู่ข้างกายเขา

                                แทนที่จะเป็นกองหนังสือ ... เขาอยากให้เดเจลหันมามอบรอยยิ้มให้

                                ... เดเจลคงไม่รู้ ... และไม่มีวันรู้ว่ายังมีใครคนหนึ่งที่เฝ้าปราราถนาในตัวของเดเจลเอง ... คงไม่รู้ ... ว่าไม่ว่าตนจะไปอยู่ ณ แห่งหนใด ก็จะมีสายตาของเขาคอยลอบมองอยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส

                                เขาเกลียดอากาศหนาวเย็น ... ด้วยความที่ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ยืนอยู่บนแผ่นดินอากาศอบอุ่นอย่างเขตแซงทัวรี่แห่งนี้ ทว่า .. พอเป็นไอเย็นแห่งอควอเรียส เขากลับไม่รู้สึกรังเกียจมันเลย

                                เคยนึก ... อยากหักหาญน้ำใจ ... ฉุดเอาร่างผอมบางนั้นมาไว้ในครอบครอง กักขังเอาไว้ ณ ห้องลับใต้ดินแห่งวิหารสกอร์เปี้ยน ไม่ต้องไปพบหน้าใคร และไม่ให้ใครมาพบเจอ

                                ทว่า ... เช่นนั้น ... เขาคงครอบครองได้เพียงร่าง ... หาใช่หัวใจไม่

                                ราวกับตุ๊กตา ... มันจะมีประโยชน์อันใด ... ในเมื่อเขาอยากได้อีกฝ่ายอย่างที่อีกฝ่ายเป็นอยู่แบบนี้

                        เพราะงั้น... ตอนนี้...ฉันจะปล่อยนายไปก่อน...

                                จนกว่าจะถึงวันที่ฉันจะได้เข้าไปในหัวใจของนาย ... ถึงเวลานั้น อย่าได้หวังว่านายจะสามารถหันไปยิ้มให้ใครอีกเลย 

                                ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือจากนายไป... ตลอดกาล

                                สงครามศักดิ์สิทธิ์อุบัติขึ้นแล้ว ... พร้อมทั้งการจากไปของเหล่าโกลด์เซนต์ เพื่อนร่วมสู้มากมาย

                                ท่ามกลางความเศร้าโศกเสียใจของคนที่ยังอยู่ ... ของคนที่ยังต้องมุ่งหน้าต่อไปในวันข้างหน้า...

                        น้ำตาที่หยาดไหล ... แห้งเหือดหรือยัง

                                โดยเฉพาะอาริเอส ชิออน... ผู้ที่เห็นสหายร่วมศึกและอาจารย์ของตนตายไปต่อหน้าต่อตา

                                ความเจ็บปวดนั้น... คงจะสร้างบาดแผลให้เกิดขึ้นในใจของผู้มีพลังจิตสูงที่สุดในเขตแซงทัวรี่แห่งนี้

                                ถึงเขาจะไม่อาจรู้สึกเจ็บปวดเท่าอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจความรู้สึก ...

                                เพียงแค่คิดว่าอาจต้องเห็น ...... ตายไปต่อหน้าต่อตา ....

                                เขาก็รู้สึกคล้ายกับจะหายใจไม่ออก ความเจ็บปวดบีบรัดข้างในอกนี้เกิดมาจากที่แห่งหนใด

                                เขามิอาจรู้ ... และไม่อยากจะคิดหาสาเหตุนั้น ... เมื่อเขาเคยพยายามแล้วครั้งหนึ่งทว่ามันกลับไม่สามารถหาคำตอบให้เขาได้

                                ทั้งๆ ที่เขาเองก็ไม่ได้นึกชอบอีกฝ่ายมากเท่าใดนัก ซ้ำยังค่อนไปทางรำคาญ การกระทำที่เหมือนไม่สนใจชีวิตของผู้อื่นกระทั่งเรียกว่า ‘เหยื่อ’ นั้นสร้างความไม่พอใจให้เกิดขึ้นกับเขามากมาย

                                หากความเกลียดเป็นเช่นความสนใจอย่างหนึ่งจริงดั่งหนังสือว่าไว้ แล้วทำไมเพียงแค่ความสนใจจึงทำให้เขามักต้องลอบสอดส่องสายตาหาความผิดปกติบนเรือนร่างอีกฝ่ายในทุกครั้งที่ได้พบเจอหน้าด้วย

                                คำสั่งจากองค์เทพีอาเธน่า มิได้สร้างความลำบากใจให้เกิดขึ้นกับเขานัก ด้วยตั้งแต่คิดที่จะเดินเข้ามาในทางของเซนต์แห่งเทพีสงครามผู้นี้ ชีวิตของเขาก็อยู่ในมือของเด็กสาวผู้เป็นร่างจุติขององค์เทพ

                                เขาเตรียมใจที่จะตายไว้แล้ว ... ทว่าบางสิ่งที่อยู่ข้างในกลับร่ำร้อง ... ถึงคำตอบของคำถามที่เขาไม่อาจเข้าใจมานานวัน

                                คาลเดียร์ ....

                                คาลเดียร์คงยังอยู่ที่วิหารราศีพิจิก ...

                                คิดเสร็จ มือเรียวบางก็ค่อยๆ ปิดหนังสือเล่มหนาลงวางบนโต๊ะที่กองสุมไปด้วยตำราหนังสือนานาชนิด เดเจลถอดแว่นออก

                                เขาไม่อยากให้คาลเดียร์ตาย... แต่เขาเองก็ไม่อยากคลาดสายตาไปจากคาลเดียร์ ...

                                มันจะเป็นการรบกวนอีกฝ่ายเกินไปไหม ถ้าเขาอยากจะให้อีกฝ่ายเดินทางไปทำภารกิจกับเขา ...

                                ... คงไม่หรอก ... เดเจลยิ้ม ... หากเป็นรอยยิ้มเหยาะ

                                เพราะอีกฝ่ายชอบการต่อสู้ หากบอกไปว่าเมื่อไปเจรจาขอความช่วยเหลือกับองค์เทพโพเซดอนแล้ว คงมิอาจหลีกเลี่ยงการต่อสู้ได้ อีกฝ่ายคงจะรีบขานรับรีบตอบตกลงโดยทันที

                                คาลเดียร์เกลียดอากาศหนาว ... เขารู้ ... เพราะอีกฝ่ายเองก็เหมือนจะไม่ชอบบรรยากาศเย็นๆ ที่รายรอบตัวของเขาเท่าใดนัก

                                ความสัมพันธ์ของพวกเขาคงเป็นยิ่งกว่าเส้นขนาน ... เพราะอย่างน้อยเส้นขนานแม้จะไม่มีวันบรรจบกันก็ยังคงเคียงคู่กันไป

                                เขาเคยคิดว่าคาลเดียร์เป็นคนเห็นแก่ตัว ทว่า... บางทีอาจเป็นเขาที่เห็นแก่ตัวยิ่งกว่า ...

                                เพียงแค่ต้องการให้อีกฝ่ายไปกับเขา เขากลับถึงขนาดใช้คำพูดล่อให้อีกฝ่ายตกคำรับสิ่งที่เขาต้องการ

                                ลางสังหรณ์บางอย่างของเขาพลันกู่ร้อง ...  ราวกับจะบอกว่าหากเขาทั้งคู่ได้ไปทำภารกิจร่วมกันในครั้งนี้ ... ไม่แน่ เขาอาจจะหาคำตอบที่ค้างคาใจมานานนับปีนี้ได้ก็เป็นได้

                                เพราะงั้น... ขอเป็นครั้งแรก ... และครั้งสุดท้ายที่จะเขาเอ่ยวาจาเยี่ยงนี้เพียงเพื่อความปรารถนาของตนเอง

                                ... แล้วร่างผอมบางของโกลด์เซนต์แห่งอควอเรียสก็เดินออกไปจากวิหารของตน ...

                                มุ่งสู่... วิหารที่มีร่างสูงของคำตอบของคำถามทั้งหมดอาศัยอยู่

...End...

เอาฟิคที่แต่งตั้งแต่เดือน ตค. มาลงค่ะ - -* ถือเป็นเรื่องที่สามที่แต่งแฟนฟิคเซย่านะคะเนี่ย... (ส่วนเรื่องที่สองคาดว่าจะเอามาลงในเร็วๆ นี้ส่วนเรื่องที่ 1... รอเรื่องที่สองจบก่อนละกันคะ - -* (ลัดคิวๆ))

ฟิคเรื่องนี้ mummy มิ้นเอาลงบอร์ดไปแล้วสองบอร์ดค่ะ ถ้าเกิดมีใครรู้สึกคุ้น ก็อย่าแปลกใจนะคะ ^_^"" mummy คนเดียวกันค่ะ

อยากจะบอกว่าเป็นฟิคอีกเรื่องที่ใช้เวลาแต่งเร็วมาก >_< ใสๆ ไร้เรท ถ้าจะให้เสียดายก็ตรงที่ไม่ค่อยหวานเนี่ยเเหละค่ะ (ฮา) รู้สึกว่าตัวเองชักห่างๆ กับความหวานมากขึ้นเรื่อยๆ ยังไงก็ไม่รู้ - -*

ทีนี้มาโซนตอบคอมเม้นท์จากเอนทรีที่แล้วนะคะ ^_^

>>maychan จ้า จะไปบอกเจ้ทุกเช้า กลางวัน เย็น และก่อนนอนเลยว่าฉันอัพบล๊อค >_< แต่ก็นะอย่างที่เธอพูด มาคิดๆ ดู สาวน้อยน่ารักๆ อย่างเรามันก็เหมาะกับสีชมพูมากกว่าอยู่แล้วช่ายม้า ~~~ >[]< !! (ม้วน ~ เขินวุ้ย !! )

ปล. เราล้อเล่นนะ - -* อย่าล้อเราเลย

>> พี่จอย อย่าค่ะ อย่า !!! T[]T !!! อย่าเพิ่งตบมิ้น !!! คุโรไฟย์ไม่เคยหายไปจากใจมิ้นค่ะ จริงๆ นะ !! เชื่อสิ !! มิ้นยังวาดไฟย์อยู่เลย T[]T !! (ถึงจะเผลอวาดสูงกว่าความเป็นจริงก็เถอะ ) - -* แบบว่ากว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองวาดไฟย์สูงไปก็ตอนที่วาดภาพเสร็จแล้ว ด้วยความขี้เกียจ... ขี้เกียจแก้ เลย ถือซะว่าไฟย์ใส่ส้นสูงละกัน >[]< !! (ง่ายๆ แบบนี้เลยเรอะ !? ) แล้วที่ว่าทำไมไฟย์เงียบเป็นเป่าสากไม่ใช่เพราะอะไรหรอกค่ะ เพราะว่าสำหรับมิ้นแล้ว ไฟย์เป็นม่ามี้ผู้แสนใจดี >[]< !! ไฟย์ไม่น่าจะโกรธมิ้นอยู่แล้วจริงไหมค่ะ ! ก็ฟิคมิ้นออกจะ แฮปปี้ ^[]^~

>> Bear_kill Add เธอเหมือนกันจ้าเพื่อนรัก ^_^ ว่างๆ ก็แวะมานะ

>>MokoDoKi เคะเจอเคะว่าไม่ปลื้มแล้ว เธอยังพูดถึงเมะเจอเมะอีกเร้อออ O[]O !!! เดี๊ยะ ฉันทำ คุโรเซย์ให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดซะเลยนิ (พูดเองสยองเอง O[]O !! ) แอบรู้สึกว่าดองฟิคไว้เยอะจริงๆ นั้นแหละ - -* เอาเป็นว่าวันหลังจะพยายมไม่ดองละกันนะ ^_^"" เหอๆ ..

>> Game Master Psycho แหะๆ... เรื่องธีมมิโร่คามิวอย่าพูดดังไปน้องรัก - -* พี่จอยจะฆ่าพี่แล้วเนี่ย ฐานนอกใจคุโรไฟย์ Happy Halloween ย้อนหลังเช่นกันจ๊ะ ^_^

>> mayWz ขอบคุณมากค่ะ >_< เมย์จัง ขอบคุณสำหรับภาพที่วาดให้ด้วยน่ารักมากมาย ไว้เจอกันรอบหน้าขอรีเควสอีกนะคะ >_< เลิฟยู~

>> Hell=Twin >[]< !! ขอบคุณมากค่ะ สึนะจัง แต่ไฟย์จริงๆ น่ารักมากนะ ไว้เดี๋ยวว่างๆ เห็นทีต้องลองไซโคสึนะจังบ้างแล้ว (หลังจากโดนไซโคจนเริ่มคิดว่า รอสชู่มันก็ไม่เลวแหะ -_,- ) ส่วนคามุย นี้ที่รีเควส เพราะมีอะไรหรือเปล่า อย่าง... หน้าตาเหมือนคนๆ หนึ่งที่ชอบบิดไปบิดมา >_<